Chłoniak anaplastyczny – rodzaje, sposób leczenia

Chłoniak anaplastyczny – rodzaje, sposób leczenia
pixabay
Autor Dominika Wilk27.10.2020

Chłoniak anaplastyczny z dużych komórek to nowotwór, który dość szybko atakuje organizm. Dlatego najlepsze rokowania daje leczenie u tych pacjentów, u których zostaje wcześnie wykryty.

Chłoniak anaplastyczny – charakterystyka

Chłoniak anaplastyczny z dużych komórek (ALCL) to chłoniak nieziarniczy wywodzący się z obwodowych limfocytów T/NK, który ma agresywny charakter. Zgodnie z klasyfikacją WHO można wyodrębnić trzy rodzaje tego typu nowotworu, a mianowicie: postać skórną (pcALCL) oraz dwie układowe (ALK+ oraz ALK-).

Postać skórna chłoniaka anaplastycznego (pcALCL) pojawia się zwykle u osób, które przekroczyły 60. rok życia. Charakterystyczne zmiany skórne dla tego nowotworu widoczne są na twarzy, tułowiu, kończynach lub pośladkach. Zwykle przybierają one formę pojedynczych guzów lub guzków, czasem też zmian grudkowych. Bywa, że są to zmiany owrzodzone. Pozaskórne uogólnienie dotyka około 10-20 % pacjentów i zwykle dotyczy węzłów chłonnych z chorego regionu.

Układowy chłoniak anaplastyczny ALK z dużych komórek najczęściej dotyczy osób młodych, do 30. roku życia. Stanowi około 10-20 % chłoniaków u dzieci i 3 % u dorosłych. Pojawia się w węzłach chłonnych, jak i poza nimi. Może dotknąć tkanek miękkich, płuc, wątroby, skóry lub kości. Bywa, że pojawia się w szpiku.

Z kolei układowy chłoniak anaplastyczny ALK- dotyczy osób między 40. a 60. rokiem życia. Częściej chorują na niego mężczyźni niż kobiety. Zajmuje węzły chłonne, jak i lokalizacje poza węzłami: kości, skórę, tkanki miękkie.

Chłoniak anaplastyczny – objawy

Charakterystycznymi objawami dla chłoniaka anaplastycznego jest powiększenie węzłów chłonnych zarówno obwodowych, jak i brzusznych oraz śródpiersiowych. Węzły te wykazują dużą bolesność, czemu towarzyszą dodatkowe objawy takie jak: zmęczenie, utrata apetytu, gorączka, spadek masy ciała, nocne poty. Poza tym, jeśli chłoniak dotyczy okolic śródpiersia, może powodować objawy kaszlu, duszności lub też obrzęków. W momencie, gdy zajmie wątrobę, może powodować np. żółtaczkę, a gdy do tego dojdzie np. zajęta śledziona, może wywoływać bóle brzucha. W przypadku zajęcia szpiku kostnego symptomy w postaci niedokrwistości widoczne będą w postaci osłabienia oraz pogorszonych wyników morfologii krwi.

Chłoniak anaplastyczny – diagnostyka

Chłoniak anaplastyczny rozpoznawany jest na podstawie wywiadu chorobowego, jak również histologicznych oraz immunohistologicznych badań pobranych wycinków z węzła chłonnego. Dzięki tym badaniom można zobaczyć, jak duży obszar węzła jest zajęty, czy chłoniak ma zwarty typ wzrostu oraz czy komórki te są duże atypowe z obfitą cytoplazmą oraz jądrami komórkowymi o kształcie nerek lub podkowy (są one charakterystyczne dla chłoniaka anaplastycznego). Oprócz tego zleca się badanie na wykrycie np. białka ALK-, jak również badania szpiku kostnego oraz krwi. W diagnostyce pomocne są też badania obrazowe typu: tomografia komputerowa, RTG, pozytonowa tomografia emisyjna, MRI (obrazowanie rezonansu magnetycznego). Do rozpoznania chłoniaka skóry stosuje się przede wszystkim badanie histopatologiczne skóry.

Chłoniak anaplastyczny – leczenie

W leczeniu postaci skórnej stosuje się albo radioterapię, albo leczenie chirurgiczne. Kiedy zmiany skórne nie nadają się do powyższych zabiegów, wtedy podaje się pacjentowi np. metotreksat – jest to lek przeciwnowotworowy i immunosupresyjny. Postacie układowe chłoniaka anaplastycznego leczy się natomiast za pomocą chemioterapii, w której stosuje się np. takie leki jak: doksrubicyna, cyklofosfamid, winkrystyna, prednison. Jeśli nowotwór jest oceniany na I lub II stopień zaawansowania, wówczas chemioterapia jest łączona dodatkowo z radioterapią.

W przypadku leczenia postaci skórnej chłoniaka anaplastycznego rokowania są dobre. Natomiast najgorsze rokowania mają chorzy z postacią układową z podtypem ALK-, gdzie przeżycie pięcioletnie wynosi 33-49 %. Dla porównania chorzy na chłoniaka z podtypem ALK+ mają 70-80 % szans na przeżycie pięcioletnie.

Uwaga! Powyższy artykuł nie stanowi porady lekarskiej. Jeśli masz problemy ze zdrowiem, skonsultuj się z lekarzem.

Następny artykuł