Chłoniak ziarniczy i nieziarniczy – klasyfikacja, objawy, leczenie
pixabay
Autor Dominika Wilk - 28 Października 2020

Chłoniak ziarniczy i nieziarniczy – klasyfikacja, objawy, leczenie

Powiększone węzły chłonne mogą świadczyć o zwykłej infekcji lub być jednym z objawów nowotworu. Sprawdź, jakie jeszcze symptomy może dawać chłoniak ziarniczy i nieziarniczy i przekonaj się, czy pokrywają się z objawami, które obserwujesz u siebie.

Chłoniak ziarniczy i nieziarniczy – czym jest?

Chłoniak to guz tkanki limfoidalnej, zarówno węzłów chłonnych, jak i tkanki narządowej. Może rozwinąć się zarówno w skórze, układzie nerwowym, jak i w żołądku czy jelitach. Ze względu na to, że istnieje aż 70 podtypów tego nowotworu, każdy z nich wymaga odmiennego sposobu leczenia.

Chłoniak jest nowotworem, który atakuje układ limfatyczny i prowadzi do nadmiernego rozrostu komórek limfatycznych czyli limfocytów T lub B albo też NK. Limfocyty typu B to komórki układu odpornościowego, które dojrzewają w szpiku kostnym i wytwarzają przeciwciała w momencie ataku patogenów. Z kolei komórki typu T dojrzewają w grasicy i są odpowiedzialne za niszczenie komórek zakażonych przez drobnoustroje lub hamowanie nadmiernej reakcji przeciwzapalnej. Limfocyty typu T i B krążą w limfie, która przepływa przez układ limfatyczny, czyli przez węzły chłonne, grasicę, śledzionę, migdałki, grudki limfatyczne, wyrostek robaczkowy. Jeśli organizm jest zdrowy, limfocyty stoją na straży odporności. Kiedy się mutują i rozrastają - stanowią zagrożenie dla człowieka (tak dzieje się właśnie przy chłoniaku). Ponieważ limfocyty mogą swobodnie przemieszczać się po całym układzie limfatycznym, chłoniaki mogą powstawać w dowolnym miejscu tego układu.

Chłoniaki dzielą się na:

Ziarnicze:

  • postać klasyczna chłoniaka Hodgkina,
  • hłoniak Hodgkina, w przypadku którego występuje przewaga limfocytów.

Nieziarnicze:

  • limfocytów typu B,
  • z limfocytów typu T oraz komórek NK (natural killers).

Chłoniak ziarniczy i nieziarniczy – objawy

Zarówno chłoniak ziarniczy i nieziarniczy mogą dawać podobne objawy. Jednym z nich jest powiększenie się węzłów chłonnych, choć symptom ten nie zawsze musi wystąpić. Może się bowiem zdarzyć i tak, że chory odczuwa inne objawy charakterystyczne dla chłoniaka typu: znaczna utrata masy ciała, niczym nieuzasadnione zmęczenie, długo utrzymujący się kaszel i duszności, obfite nocne poty, świąd skóry lub przedłużająca się gorączka, a nie wyczuwa u siebie powiększenia węzłów chłonnych.

Chłoniak ziarniczy i nieziarniczy – kto może zachorować?

Czynnikami, które mogą zwiększać ryzyko zachorowania na chłoniaka ziarniczego i nieziarniczego są:

  • wiek - im człowiek jest starszy, tym łatwiej w jego organizmie o niestabilność genetyczną, co sprzyja powstawaniu chłoniaka,
  • wirusy oraz bakterie, w szczególności: wirus Epsteina Barra, wirus HBV i HCV, ludzki wirus T-limfocytotropowy,
  • przeszczepy narządów i przyjmowane w związku z tymi przeszczepami leki immunopresyjne,
  • choroby trzewne oraz stany zapalne jelit, które sprzyjają zachorowaniu na chłoniaka i choroba nowotworowa, która leczona była przy pomocy chemioterapii,
  • czynniki środowiskowe, związki chemiczne,
  • zespoły niedoborów odporności.

Chłoniak ziarniczy i nieziarniczy – diagnostyka

Pierwszym krokiem w diagnostyce chłoniaka ziarniczego i nieziarniczego jest szczegółowe rozpoznanie komórki chłoniakowej. Następnie istotne jest określenie stopnia zaawansowania chłoniaka. Dzięki tym parametrom, łatwiej jest o dobór właściwej metody leczenia. Kolejnym etapem jest ocena mikroskopowa i zobrazowanie morfologii komórek. Przy pomocy np. cytometrii przepływowej, można np. zidentyfikować komórkę po antygenie. Wiadomo wówczas, z której części węzła chłonnego ona pochodzi, jaki jest też stopień jej rozwoju oraz złośliwości. Kolejne w diagnostyce chłoniaków są badania histopatologiczne, a także biopsja. Następnie przeprowadza się badania obrazowe, które pokazują, ile węzłów zostało zajętych i czy zajęty jest też jakiś narząd.

Chłoniak ziarniczy i nieziarniczy – leczenie

Do głównych metod leczenia chłoniaka zalicza się:

  • obserwację/antybiotykoterapię,
  • zastosowanie chemioterapii, jak również immunoterapii,
  • radioterapię,
  • zastosowanie fototerapii,
  • chirurgiczne usunięcie guza.

Uwaga! Powyższy artykuł nie stanowi porady lekarskiej. Jeśli masz problemy ze zdrowiem, skonsultuj się z lekarzem.

Następny artykuł