Choroba Glińskiego-Simmondsa – objawy, przyczyny, leczenie

Choroba Glińskiego-Simmondsa – objawy, przyczyny, leczenie
pixabay
Autor Dominika Wilk28.10.2020

Przysadka pełni bardzo ważną rolę w produkcji wielu hormonów. Jej niedomoga, odbija się to na całym organizmie. Do tego stopnia, że, jak się to dzieje w przypadku choroby Glińskiego-Simmondsa, może prowadzić do śmierci.

Choroba Glińskiego-Simmondsa – charakterystyka

Choroba Glińskiego-Simmondsa jest to niewydolność przedniego płata przysadki wynikająca z jej niedoczynności lub martwicy. Jest konsekwencją uszkodzenia przysadki i wypadnięcia jej przedniego płata, przez co nie jest on zdolny do prawidłowego funkcjonowania oraz produkowania odpowiedniej ilości hormonów.

Przysadka jest tym gruczołem, który steruje układem hormonalnym. Wydzielane przez nią hormony pobudzają np. jajniki do produkcji estrogenów, a także nadnercza do produkcji kortyzolu. Z równowagi hormonalnej w organizmie jest jej podstawową funkcją. Kiedy przysadka zaczyna niedomagać, precyzyjny mechanizm sprzężenia podwzgórze-przysadka-gruczoł docelowy przestaje działać. Brak sygnałów ze strony przysadki co do produkcji hormonów powoduje, że organizm przestaje je wydzielać, a to prowadzi do znacznych niedoborów hormonalnych oraz zaburzeń w funkcjonowaniu organizmu.

Choroba Glińskiego-Simmondsa: objawy

Ze względu na to, że przedni płat przysadki mózgowej pobudza produkcję różnych hormonów, w wyniku jej niewydolności dochodzi do licznych zaburzeń hormonalnych. Przede wszystkim zaburzona zostaje produkcja hormonów tarczycy, hormonów nadnerczy, gonadodtropin: FSH, LH, hormonu wzrostu oraz prolaktyny. Kiedy brakuje hormonu wzrostu, a zburzenie następuje po okresie wzrostu (choroba Glińskiego-Simmondsa dotyka zwykle osób między 30. a 40. rokiem życia), wówczas jednym z symptomów chorobowych będzie skłonność do hipoglikemii przy jednoczesnym stopniowym zaniku tkanki mięśniowej. To m.in. dlatego osoby z chorobą Glińskiego-Simmondsa wyglądają na wychudzone i wyniszczone jak w przypadku osób chorych na anoreksję. Niedobór gondadotropin sprawia natomiast, że u chorych pojawiają się zaburzenia płodności, zaburzenia miesiączkowania, tendencja do zanikania piersi, zanikanie owłosienia łonowego oraz owłosienia pod pachami. Niedobór hormonów tarczycy może prowadzić do uczucia ciągłego zmęczenia, suchości skóry, nietolerancji zimna, osłabieniem siły mięśniowej. Przy niedoborze hormonów nadnerczy występuje obniżone ciśnienie krwi, spadek masy ciała, jadłowstręt.

Choroba Glińskiego-Simmondsa – przyczyny

Przyczyny pojawienia się choroby Glińskiego-Simmondsa są bardzo różne. Mogą wynikać z wady wrodzonej, która jednak występuje bardzo rzadko lub być następstwem nowotworu przysadki mózgowej. Inne przyczyny schorzenia to: urazy przysadki powstałe np. podczas zabiegu chirurgicznego; stany zapalne przysadki; niedokrwienie przysadki; uszkodzenie popromienne wynikające z radioterapii. Niekiedy powodem może być nadmierna utrata krwi podczas porodu, przez co powiększona znacznie w ciąży przysadka staje się niedokrwiona i dochodzi do jej martwicy.

Choroba Glińskiego-Simmondsa diagnostyka

Diagnostyka choroby Glińskiego-Simmondsa opiera się o analizę objawów, jak ocenę wyników badań hormonalnych. Badania poszczególnych hormonów wykonywane są w warunkach fizjologicznych oraz po stymulacji odpowiednimi środkami. Bada się więc m.in.:

  • poziom hormonu wzrostu przed i po podaniu dożylnym insuliny,
  • poziom gonadodtropin przed i po podaniu dożylnym gonadoreliny,
  • wzrost TSH (hormonu przysadki stymulującego tarczycę do wydzielania Ft3 i FT4) po podaniu TRH (tyreoliberyny),
  • wzrost prolaktyny po podaniu TRH.

Do dokładnej oceny funkcjonowania przysadki przydatny jest również rezonans magnetyczny, dzięki któremu można zaobserwować, jakie zmiany zaszły w obrębie przysadki.

Choroba Glińskiego-Simmondsa leczenie

W zależności od tego, jaka jest główna przyczyna wystąpienia choroby Glińskiego-Simmondsa, stosuje się odmienne sposoby leczenia. Na przykład, gdy źródłem niedomagania przysadki jest guz przysadki, wówczas wskazany jest zabieg chirurgiczny lub zastosowanie chemioterapii. Z kolei przy innych źródłach choroby możliwe jest stosowanie hormonalnej terapii w postaci sztucznego uzupełniania niedoborów poszczególnych hormonów.

Uwaga! Powyższy artykuł nie stanowi porady lekarskiej. Jeśli masz problemy ze zdrowiem, skonsultuj się z lekarzem.

Następny artykuł