Mity o suplementacji. Czy wszyscy powinni brać witaminę D?
Jesteśmy zwykle na podium kupujących suplementy diety w Europie. Polacy chętnie sięgają po kolejne kapsułki, wierząc, że w ten sposób szybko poprawią swoje samopoczucie i zapobiegną chorobom. Lek. Agata Strukow z laboratoriów ALAB ostrzega, że bezkrytyczne przyjmowanie preparatów bez rzetelnych badań laboratoryjnych może przynieść więcej szkody niż pożytku.
- Dobór dawki witaminy D musi zależeć od wyniku badania krwi. Nadmiar grozi stałym uszkodzeniem nerek
- Drżenie powieki to nie zawsze brak magnezu. Zwykły test osocza kłamie, wybieraj badanie krwi pełnej
- Suplementacja jodu i selenu bez uprzednich badań bywa groźna. Nadmiar jodu wywołuje u nas Hashimoto
Witamina D pod ścisłą kontrolą
Niedobór witaminy D dotyczy większości Polaków w naszej szerokości geograficznej, dlatego suplementacja jest zalecana na szeroką skalę. Jednak dawka powinna być dobierana na podstawie konkretnego wyniku badania krwi. Normy laboratoryjne wskazują, że optymalne stężenie wynosi od 30 do 50 nanogramów na mililitr. Przy bardzo głębokich niedoborach, sięgających 10 nanogramów, standardowe dawki profilaktyczne okazują się niewystarczające.
- Wtedy musimy suplementować albo dwa razy więcej niż to, co teraz suplementujemy, albo zacząć od dawki 6000, 8000 – wyjaśnia lek. Agata Strukow.
Jednak tak wysokie dawki muszą być konsultowane z lekarzem. Niekontrolowane przyjmowanie olbrzymich dawek bez nadzoru grozi bowiem poważnymi konsekwencjami zdrowotnymi. Nadmiar witaminy D zaburza gospodarkę wapniowo-fosforanową, co prowadzi do uszkodzenia nerek.
Magnez w osoczu, ale prawda o komórkach
Magnez jest jednym z najczęściej kupowanych preparatów w Polsce. Kiedy drży nam powieka lub łapią skurcze łydek, odruchowo sięgamy po magnez, uznając te objawy za jednoznaczny dowód niedoboru. Okazuje się, że to popularny mit. Standardowe badanie poziomu magnezu w osoczu krwi rzadko odzwierciedla rzeczywiste zasoby tego pierwiastka w organizmie.
- Dziewięćdziesiąt kilka procent magnezu w naszym organizmie mieszka sobie w komórkach – wskazuje Agata Strukow. - W płynie pozakomórkowym krąży zaledwie ułamek procenta całkowitej puli. Prawidłowy wynik w standardowym teście może maskować głęboki deficyt wewnątrzkomórkowy. Znacznie lepszym rozwiązaniem jest badanie magnezu w krwi pełnej, które ocenia stan pierwiastka w obu tych przestrzeniach.
Jod i selen, tu łatwo o przedawkowanie
W internetowych przekazach często pojawiają się zalecenia dotyczące przyjmowania jodu czy selenu. Specjalistka przestrzega przed uleganiem tym modom. Sól kuchenna w Polsce jest jodowana w celu ochrony populacji, przy jej rozsądnym stosowaniu nie ma ryzyka przedawkowania jodu. Inaczej jest w przypadku przyjmowania preparatów z jodem. To już bywa niebezpieczne. U osób podatnych na przedawkowanie nadmiar tego pierwiastka może wywołać chorobę autoimmunologiczną tarczycy, np. chorobę Hashimoto.
Wąskie widełki terapeutyczne dotyczą również selenu.
- Organizm akurat na przykład właśnie z nadmiarem selenu radzi sobie dosyć słabo. Tak jak magnez wydali, tak selen troszkę zmagazynuje, będzie go „chomikował” – tłumaczy Agata Strukow. - Z tego powodu suplementację selenem zawsze powinno poprzedzać badanie laboratoryjne.
