Letrox – skład, wskazania, przeciwskazania, dawkowanie

Letrox - skład, wskazania, przeciwskazania, dawkowanie
pixabay.com
Autor Marcelina Dzięciołowska30.03.2021

Letrox służy do leczenia niedoczynności tarczycy o różnorodnym pochodzeniu. Preparat wydawany jest w aptekach na receptę w postaci tabletek. 1 tabletka zawiera odpowiednio 50, 75, 100, 125 lub 150 mikrogramów substancji czynnej – lewotyroksyny sodowej. Jakie są wskazania do stosowania preparatu Letrox? Jak należy dawkować ten lek?

Czym jest lek Letrox?

Letrox to syntetyczny hormon tarczycy, dostępny w aptekach wyłącznie na receptę. Występuje w postaci tabletek o różnej zawartości substancji czynnej. Posiada następujące zawartości substancji: 50 mikrogramów, 75 mikrogramów, 100 mikrogramów, 125 mikrogramów, 150 mikrogramów. Dla osób powyżej 75. roku życia lek jest bezpłatny we wszystkich wskazaniach refundacyjnych, ale nie dotyczy Letrox 150 mg. Substancją czynną jest lewotyroksyna sodowa.

Preparat należy do klasy leków hormonalnych. Lewotyroksyna to syntetyczny hormon, którego funkcja jest taka sama, jak tej naturalnie wytwarzanej w ludzkiej tarczycy. Substancja ta stymuluje wzrost, rozwój i metabolizm ludzkich komórek. Lek jest podawany doustnie w postaci tabletek. Preparat jest rozkładany w nerkach, wątrobie, mózgu i mięśniach. Jest wydalany z organizmu wraz z moczem i kałem. Tabletkę najlepiej przyjmować na czczo, gdyż przyjmowanie jej podczas posiłku znacznie ograniczy wchłanianie substancji czynnej.

Letrox – skład

Jedna tabletka zawiera 50, 75, 100, 125 lub 150 mikrogramów lewotyroksyny sodowej.

Pozostałe składniki preparatu:

  • celuloza mikrokrystaliczna,
  • glicerydy,
  • wapno wodorofosforanu dwuwodnego,
  • dekstryna,
  • karboksymetyloskrobia.


Letrox – wskazania do stosowania

Letrox stosuje się w chorobach niedoczynności tarczycy różnego pochodzenia. Preparat może być zalecony przez lekarza jako terapia alternatywna czy terapia uzupełniająca. Służy również do:

  • zapobiegania nawrotowi wola u pacjentów z prawidłową czynnością tarczycy po operacji,
  • w supresji i terapii zastępczej nowotworów złośliwych tarczycy,
  • podczas leczenia wola o charakterze łagodnym u pacjentów,
  • wspomagająco w leczeniu nadczynności tarczycy,
  • jako test supresyjny na niedoczynność tarczycy.


Przeciwwskazania do stosowania preparatu Letrox

Przeciwwskazaniem do stosowania leku Letrox jest:

  • nieleczona niedoczynność przysadki z niewydolnością kory nadnerczy,
  • nadwrażliwość na substancje czynne leków lub jakiekolwiek substancje pomocnicze,
  • ostry zawał mięśnia sercowego,
  • nieleczona nadczynność kory nadnerczy,
  • nieleczona nadczynność tarczycy,
  • jednoczesne podawanie leku hamującego czynność tarczycy u kobiet w ciąży,
  • ostre zapalenie serca.

Dawkowanie leku Letrox

Dawka Letroxu zależy od aktualnego stanu zdrowia pacjenta, reakcji na stosowane leki, wyników wykonanych badań, wieku oraz czynności tarczycy. Producent zwraca uwagę, że czasami może dojść do wzrostu stężenia hormonów T4 lub fT4, dlatego w celu jak najlepszej kontroli stosowanego schematu leczenia najlepiej jest mierzyć stężenie TSH w surowicy krwi.

Jeśli pacjent cierpi na chorobę wieńcową, długotrwałą lub ciężką niedoczynność tarczycy albo jest osobą w podeszłym wieku, preparat ten należy stosować ostrożnie. Leczenie rozpoczyna się od małej dawki początkowej, a następnie stopniowo się ją zwiększa, monitorując stężenie hormonów tarczycy u pacjenta.

Dla osób z resztkową czynnością tarczycy wystarczające mogą być niższe dawki hormonów. Badania wykazują, że dotyczy to również pacjentów z niską wagą i dużym wolem.

Letrox – działania niepożądane

Osoby przyjmujące preparat Letrox często doświadczają kołatania serca, bezsenności i bólów głowy. Częste skutki uboczne to tachykardia i nerwowość. Rzadko pojawiają się rzekome guzy mózgu i objawiają się szczególnie u dzieci. Działania niepożądane, których częstotliwość nie jest znana to: dusznica bolesna, nadwrażliwość, lęk, arytmia, alergiczna wysypka, pokrzywka, nadmierna potliwość, osłabienie i skurcze mięśni, biegunka, wymioty, utrata masy ciała, osteoporoza z inhibitorami lewotyroksyny, uderzenia gorąca, niska waga urodzeniowa u wcześniaków, zaburzenia miesiączkowania, gorączka, dreszcze.

W pojedynczych przypadkach przedawkowania lub nietolerancji zwłaszcza przy szybkim zwiększaniu dawki na początku leczenia, mogą pojawić się typowe objawy niedoczynności tarczycy. Wówczas należy zmniejszyć dzienną dawkę preparatu lub przerwać stosowanie na kilka dni. Po ustąpieniu działania niepożądanego leczenie należy wznowić z zachowaniem ostrożności.

Przyjmowanie preparatu Letrox w ciąży i podczas karmienia piersią

Terapię hormonalną tarczycy należy kontynuować przed ciążą. Prawidłowe stężenie hormonu tarczycy jest ważne dla zdrowia matki i prawidłowego rozwoju płodu. Ponadto estrogen krążący we krwi w czasie ciąży może zwiększać zapotrzebowanie na lewotyroksynę.

W czasie ciąży, lewotyroksyny nie należy łączyć z lekami tyreostatycznymi. Połączenie tych substancji może wymagać zwiększenia dawki leków hamujących czynność tarczycy. W przeciwieństwie do lewotyroksyny mają zdolność przenikania przez barierę łożyskową. Mogą powodować niedoczynność tarczycy u płodu.

Kobiety karmiące piersią mogą przyjmować lek, a nawet rozpocząć leczenie lewotyroksyną przed porodem. Nawet jeśli duża dawka tego hormonu przenika do mleka matki, nie spowoduje to nadczynności tarczycy ani zahamowania wydzielania TSH u niemowląt karmionych piersią.

Środki ostrożności podczas stosowania leku Letrox

Nie należy stosować hormonów tarczycy w celu zmniejszenia masy ciała. Standardowa dawka dla osób z prawidłową czynnością tarczycy zwykle nie powoduje utraty wagi, a zwiększenie dawki może wywoływać poważne, zagrażające życiu skutki uboczne. W przypadku stosowania dużych dawek hormonu tarczycy w połączeniu z niektórymi preparatami odchudzającymi zwiększa się ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.

Przed rozpoczęciem stosowania hormonów tarczycy lekarz musi wykluczyć lub leczyć następujące schorzenia:

  • nadciśnienie,
  • choroba wieńcowa,
  • dławica piersiowa,
  • niedoczynność przysadki lub kora nadnerczy,
  • autonomiczne guzki.

U niektórych pacjentów należy zwrócić szczególną uwagę, aby stosowanie leku nie powodowało nawet łagodnej niedoczynności tarczycy. Choroby towarzyszące niedoczynności tarczycy obejmują:

  • niewydolność serca,
  • zaburzenia rytmu serca,
  • chorobę wieńcową,
  • zapalenie mięśnia sercowego,
  • zawał serca,
  • długotrwałą niedoczynność tarczycy.

Przed rozpoczęciem leczenia zaleca się wykonanie scyntygrafii supresyjnej lub testu TRH w przypadku podejrzenia autonomicznej czynności tarczycy.

W przypadku wcześniaków z bardzo niską masą urodzeniową należy zwrócić szczególną uwagę na rozpoczęcie leczenia lewotyroksyną. Wynika to z ryzyka atrofii naczyń z powodu niedojrzałej funkcji nadnerczy u dzieci.

Pacjentów z padaczką w wywiadzie należy leczyć ostrożnie ze względu na zwiększone ryzyko działań niepożądanych w postaci drgawek.

U kobiet po menopauzie ze zwiększonym ryzykiem osteoporozy lewotyroksynę sodową należy podawać w najmniejszej skutecznej dawce. Ponadto wymagane są częstsze badania krwi, aby sprawdzić czynność tarczycy.

Następny artykuł