Bywa, że rozmowa z kimś trwa ledwie chwilę, a ty już czujesz się tak, jakbyś przebiegł pół maratonu. Choć ta osoba może być sympatyczna, pełna energii albo wręcz przeciwnie — wiecznie narzekająca — efekt jest ten sam: wychodzisz z interakcji wyczerpany, rozdrażniony, a czasem nawet smutny. Psychologia nazywa takie osoby „emocjonalnymi wampirami”. To nie jest diagnoza medyczna, ale zrozumiały, trafny obraz pewnych schematów zachowań, które potrafią drenować innych. I co ważne: każdy może ich rozpoznać, jeśli wie, na co zwrócić uwagę.Emocjonalny wampir to osoba, która nieświadomie wyczerpuje emocjonalną energię innychDziała poprzez określony styl komunikacji, zachowania i sposób budowania relacji5 najczęstszych cech to: narcyzm, dramatyzowanie, chroniczne narzekanie, potrzeba kontroli i brak uważnościRozpoznanie tych wzorców pozwala chronić własne granice i lepiej zarządzać relacjami
Inteligencja emocjonalna to praktyczny zestaw umiejętności: rozpoznawanie, rozumienie i regulowanie emocji oraz empatia. W świecie pracy zespołowej i rosnącej automatyzacji jej znaczenie wyraźnie rośnie, a w relacjach prywatnych sprzyja stabilności i dobrostanowi. Badania i instytucje wskazują, że wyższa EQ wiąże się z lepszym funkcjonowaniem społecznym i zawodowym. Jak rozpoznasz jej niski poziom, jakie ma konsekwencje i od czego zacząć rozwój?Typowym objawem niskiej inteligencji emocjonalnej są np.: problemy z rozpoznawaniem i nazywaniem emocji, zrzucanie odpowiedzialności za własne stany na innych oraz trudności z empatią i regulacją napięciaNiskie EQ zwiększa ryzyko nieporozumień, eskalacji sporów i spadku jakości relacjiDobra wiadomość: to można wyćwiczyć. Trening obejmuje rozpoznawanie emocji, ćwiczenie regulacji, rozwijanie empatii i komunikację asertywną
W telewizji, w mediach społecznościowych, na bilbordach i w książkach kulinarnych wciąż powtarza się to przesłanie: nasze zdrowie zależy od tego, co jemy. Coraz częściej słyszymy, że odpowiednia dieta to klucz do dobrej kondycji, energii, długowieczności. To prawda, nic więc dziwnego, że coraz więcej osób zaczyna bardziej świadomie podchodzić do tego, co znajduje się na ich talerzu. Jednak w tej trosce o zdrowie łatwo zrobić krok za daleko. Niepostrzeżenie całe życie może zacząć kręcić się wokół jedzenia — planowania posiłków, analizowania etykiet, eliminowania kolejnych składników. I w pewnym momencie to, co miało być wyrazem dbałości o siebie, staje się obsesją i prowadzi do poważnych konsekwencji zdrowotnych.Zdrowa dieta może przerodzić się w obsesję, która podporządkowuje życie człowieka jednej ideiStopniowa eliminacja kolejnych produktów sprawia, że jadłospis staje się coraz uboższy, a jedzenie zaczyna budzić lękOsoby cierpiące na ortoreksję często izolują się społecznie, unikają spotkań i chorują z powodu niedoborówLeczenie ortoreksji wymaga pracy psychoterapeuty i dietetyka, a jego celem jest powrót do zwyczajności i odbudowanie elastyczności, nie tylko w temacie jedzenia. Ortoreksja ma swoje korzenie głębiej – w psychice.
W świecie korporacji, gdzie liderzy muszą być ekspertami, wizjonerami i motywatorami w jednej osobie, często pod powierzchnią sukcesu kryje się głęboka niepewność. Mimo awansu i widocznych osiągnięć, wielu z nich przekonanych jest, że „tak naprawdę nie pasują” do roli. To tzw. syndrom oszusta. Wygląda to niepozornie, ale może podkopywać efektywność, relacje w zespole i zdrowie psychiczne. Warto zrozumieć to zjawisko, by móc je rozpoznać i świadomie mu przeciwdziałać.Syndrom oszusta to stan, w którym osoba mimo dowodów swoich kompetencji nie potrafi uwierzyć, że zasługuje na swoje osiągnięciaNa stanowiskach kierowniczych jest szczególnie powszechny — dla przykładu, badanie wykazało, że 71 % amerykańskich CEO doświadcza objawów syndromu oszustaObjawy obejmują m.in. nadmierną samokrytykę, strach przed oceną, porównywanie się z innymi i przypisywanie sukcesu szczęściuPrzyczyny są wielowymiarowe: wymagają od liderów perfekcji, szybkiego adaptowania się, bycia wzorcem w zespoleMożna sobie z tym radzić: m.in. przez dokumentowanie sukcesów, budowanie realnego obrazu kompetencji, wsparcie mentora i zmianę wewnętrznego dialogu
Depresja nie zawsze wynika z trudnych doświadczeń, stresu czy traumy. Coraz więcej badań pokazuje, że u części pacjentów przyczyna leży zupełnie gdzie indziej, a mianowicie w procesach metabolicznych i zapalnych, które toczą się w organizmie. Nazywa się to depresją metaboliczną lub immunometaboliczną. Osobom dotkniętym tą odmianą sama psychoterapia czy klasyczne leki przeciwdepresyjne mogą nie wystarczyć. Tu potrzebne jest szersze podejście, obejmujące także dietę, aktywność fizyczną i regulację procesów zapalnych.U niektórych pacjentów początkiem depresji nie są zaburzenia w mózgu, lecz zmiany w jelitach. Np. zaburzona równowaga bakteryjna (dysbioza) może prowadzić do przewlekłego stanu zapalnego, który oddziałuje na układ nerwowy i wpływa na nastrój Badania potwierdzają, że przewlekły stan zapalny w mózgu zaburza działanie neuroprzekaźników i może osłabiać skuteczność leków przeciwdepresyjnych, co tłumaczy odporność części chorych na standardowe leczenie Terapia depresji metabolicznej wymaga nie tylko farmakoterapii i psychoterapii. Równie ważne są zmiany stylu życia: dieta przeciwzapalna, regularny ruch, dbanie o sen i redukcję stresu W psychiatrii coraz częściej mówi się o roli metabolizmu i mikrobiomu jelitowego. To nowy kierunek, który pozwala lepiej zrozumieć, dlaczego u niektórych osób depresja utrzymuje się mimo leczenia
Twoje dziecko ma już 9 czy 10 lat, a wciąż odmawia jedzenia większości potraw? Jada w domu zawsze te same „bezpieczne” produkty, a restauracje i szkolne stołówki są źródłem stresu? To może być coś więcej niż zwykła wybredność. Wiele dzieci przechodzi co prawda naturalny etap neofobii żywieniowej, ale jeśli niechęć do jedzenia utrzymuje się latami, warto sprawdzić, czy nie chodzi o zaburzenie odżywiania, które wymaga pomocy specjalistów.Neofobia żywieniowa to naturalny etap, który zwykle mija między 2. a 6. rokiem życiaJeśli problemy z jedzeniem utrzymują się i nasilają, może to być ARFIDARFID nie ma związku z chęcią schudnięcia — tym różni się od anoreksji Dzieci z ARFID mają bardzo zawężone menu i odczuwają silny lęk przed nowym jedzeniemLeczenie tego zaburzenia polega na stopniowym oswajaniu z nowymi produktami i wymaga współpracy psychologa, dietetyka i oczywiście – rodziny
Jedna decyzja może uratować ludzkie życie. W nowym spocie Ministerstwa Zdrowia widzimy kobietę, która mija leżącego na ziemi mężczyznę. Waha się – myśli, że ktoś inny pomoże. W końcu jednak zatrzymuje się, dzwoni po karetkę i dzięki temu człowiek zostaje uratowany. Ten prosty przekaz niesie ze sobą mocne przesłanie: to właśnie my, zwykli świadkowie, jesteśmy pierwszym ogniwem w ratowaniu życia.Spot kampanii „Ratujmy życie. Razem” pokazuje, że każdy z nas może odegrać kluczową rolę w ratowaniu życia Ministerstwo Zdrowia przypomina, że nie wolno zakładać, że ktoś inny wezwie pomoc Każda sekunda ma znaczenie – szybka reakcja świadka może przesądzić o losie poszkodowanego Kampania podkreśla również znaczenie współpracy i szacunku wobec medyków
W telewizji i w sieci znajdziesz olbrzymią ilość bajek, ale nie wszystkie są odpowiednie dla najmłodszych. Zastanawiasz się, czy i jaką bajkę włączyć swojemu dziecku? Świetnie – to znaczy, że dbasz o świadomy wybór treści, które będą wpływały na rozwój twojego maluszka. Spróbujemy pomóc ci w podjęciu tej ważnej decyzji.Porad na temat doboru materiałów edukacyjnych i wychowawczych najlepiej szukać u specjalistów. Niektórzy z nich, jak psycholog i logopeda Adrianna Dzięgielewska, chętnie dzielą się wiedzą w mediach społecznościowych (@instrukcjaobslugidziecka).Wybieraj bajki spokojne, z prostą animacją i pozytywnym przekazem, dostosowane do wieku i etapu rozwoju dziecka Bajki mogą wspierać rozwój emocjonalny, uczyć empatii i pokazywać codzienne sytuacje z perspektywy dziecka Oglądanie bajek warto poprzedzić samodzielnym sprawdzeniem treści
Rodzinny wyjazd? Wspaniale! Ale jeśli planujecie podróż w długi czerwcowy weekend, warto zadbać nie tylko o bagaże i przekąski, ale też… o to, czym zająć dzieci w podróży. Zamiast ekranów i gier warto postawić na coś, co wciąga i rozwija – słuchowisko!Słuchowiska rozwijają mowę, wyobraźnię i koncentrację dziecka dzięki kontaktowi z wyraźną, poprawną mową oraz bogactwem językowym i dźwiękowym. Regularne słuchanie audiobooków może wspierać profilaktykę i terapię logopedyczną w naturalny i atrakcyjny sposób. Wspólne słuchanie w podróży to nie tylko sposób na nudę, ale też wartościowy czas budowania relacji i rozmowy z dzieckiem.
Kiedy pewnego dnia zdasz sobie sprawę z tego, że osoba, z którą się związałeś, ma osobowość narcystyczną, to może być cios. Naturalną koleją rzeczy jest pojawienie się pytań: czy dam radę to wytrzymać? Kim właściwie jest człowiek, z którym jestem? Czy w ogóle mnie kocha? A może lepiej nie tracić dłużej czasu?To trudne pytania, a znalezienie na nie odpowiedzi – czasem może być jeszcze trudniejsze. Na pewno warto wiedzieć, kim jest narcyz, jakie są jego charakterystyczne cechy, czego można się po nim spodziewać, a czego na pewno nie. Opowiada nam o tym psycholożka i psychoterapeutka, Karolina Dzięgielewska-Mastalerz.
Czas spędzany z dziećmi ma swoją wartość, zwłaszcza jeśli chodzi o jego jakość, a nie ilość. Z braku innych zainteresowań, ale też niedostatecznej uwagi rodziców, wiele dzieci i nastolatków spędza swój wolny czas w towarzystwie technologii. Pierwotne hobby zamienia się często w uzależnienie, które niszczy rodzinne relacje. Ale nie musi tak być. Okazuje się, że wspólne gry wideo mogą być ciekawym sposobem na budowanie więzi między bliskimi w rodzinie. Jedno z badań potwierdza, że niemal 90 proc. rodziców może być otwartych na tego typu rozwiązanie. Gry wideo zyskują w tym aspekcie popularność jako rozrywka, która łączy pokolenia i pozwala na wspólne spędzanie czasu.
W ramach 4. edycji programu „Razem w trosce o dom”, jednym z jego kluczowych celów, było wsparcie rodzinnej pieczy zastępczej. Razem z Fundacją Dajemy Dzieciom Siłę IKEA zaprojektowała i urządziła lepsze przestrzenie do codziennego domowego życia dla 81 dzieci w 9 rodzinach zastępczych. Zorganizowała szereg warsztatów z ich opiekunami oraz wypracowała wnioski i praktyczne porady, które zostały zebrane w poradniku „Standardy ochrony dzieci w rodzinnej pieczy zastępczej”.
"Mówię, mówię, i nic". "Dopiero jak krzyknę, to zrobi, o co proszę". "Ja mogę gadać i gadać, a oni w ogóle na to nie reagują!" Znasz te słowa? Nie jesteś sama. Mamy często zmagają się z tym problemem. Mają wrażenie, że dzieci nie stosują się do poleceń, o ile rodzic nie podniesie głosu.I chociaż wcale nie chcemy, każdemu z nas to się zdarza. Puszczają nerwy, spieszymy się, bardzo nam na czymś zależy, a dzieco tego nie robi. W końcu krzyczymy i osiągamy upragniony efekt: maluch przyspiesza ruchy, odrywa się od komputera, przestaje paplać i zaczyna działać. Łatwo wpaść w blędne koło.
Kilkuletnie dzieci nie wiedzą, dlaczego wpadają w histerie. Swoich uczuć nie potrafią nazwać, ale czują je bardzo intensywnie, co często objawiają całemu światu bardzo głośno i dosadnie. Okazuje się, że najlepsze co możemy wtedy zrobić, to wytłumaczyć im, co się z nimi dzieje, zachowując spokój i dając wsparcie.Na tym właśnie polega metoda lustra. I potwierdzamy, że ma ona niesamowitą moc. Samo nazwanie tego, co targa maluchem, pomaga mu się uspokoić, a w dalszej perspektywie uczy wyrażania swoich emocji w bardziej przystępny dla otoczenia sposób. Jest wspaniałą alternatywą dla "uspokój się", które przecież nigdy nie działa. Ale żeby metoda była skuteczna, musisz spełnić jeden warunek.
Coś takiego jak idealny i uniwersalny przepis na wychowanie dziecka nie istnieje. Każde jest inne i każde wymaga innego traktowania.Już niemowlęta wykazują cechy swojej osobowości. Jedne są bardziej spokojne i ułożone, inne zdają się nigdy nie siadać. Inaczej reagują na bodźce, mają inną potrzebę uwagi i w różny sposób odbierają otoczenie. Tak różne od siebie, jak mlecz i orchidea.
Jedno z elbląskich przedszkoli jest inne niż wszystkie. Tu dzieci same wybierają sposób, w jaki chcą się przywitać z panią, mogą zrobić prawo jazdy na elektryczny samochodzik lub po prostu wytaplać się w błocie.Nikt nie lubi sztywnych zasad i powtarzalnych dni, a już na pewno nie dzieci. Trzeba więc przyznać, że kadra tej placówki wie, co robi. Jak widać na zdjęciach i filmach zamieszczanych na Facebooku, w tym przedszkolu dzieci na pewno są szczęśliwe.
