Alumag

Alumag – skład i dawkowanie

Każde pudełko leku zawiera 30 okrągłych, białych i wypukłych tabletek. W skład każdej z nich wchodzą: dwie substancje czynne: uwodniony tlenek glinu (200 mg) i wodorotlenek magnezu (200 mg) oraz składniki pomocnicze: skrobia ziemniaczana, sorbitol, żelatyna, mannitol, stearynian magnezu i oleje miętowy. Lek podaje się doustnie, należy go rozgryźć lub rozkruszyć. Standardowa dawka wynosi 2 tabletki przyjmowane 3 razy dziennie na dobę (2 tabletki przed snem i 1 po upływie 1,5 godziny po każdym posiłku podstawowym, lub w razie wystąpienia bólu). Dobowa dawka maksymalna, która nie powinna zostać przekroczona to 12 tabletek. Dawkowanie należy kontynuować co najwyżej przez 4 tygodnie, po tym czasie sole glinu w szkodliwy sposób obniżają wchłanianie fosforanów). Lek przechowuje się w miejscu niedostępnym dla dzieci, w temperaturze  poniżej 25 ̊C.

Alumag – działanie

Problemy zwiększonej produkcji soków trawiennych nie powodują wyłącznie dyskomfortu żołądka. W przypadku cofania się treści pokarmowej, kwasy działają szkodliwe na całej swojej drodze, począwszy od przełyku. Alumag łagodzi objawy nadkwaśności żołądka związanych z górnym odcinkiem przewodu pokarmowego, tj. niestrawność, zgaga, zapalenie błony śluzowej przełyku i żołądka, przepuklina roztworu przełykowego oraz refluksowe zapalenie przełyku. W skutek działania substancji czynnej kwas solny ulega zobojętnieniu, przez co jego szkodliwe działanie zostaje zredukowane a pH soku żołądkowego wzrasta

Alumag – przeciwwskazania

Lek nie może być stosowany przez pacjentów uczulonych na uwodniony tlenek glinu, wodorotlenek magnezu lub inny składnik. Pozostałe przeciwwskazania dotyczą: zwężenia jelita grubego, ciężkiej niewydolności nerek i zmniejszonego stężenia fosforu. Przyjmowanie leków lub suplementów diety w formie tabletek musujących, które zawierają kwas cytrynowy wyklucza możliwość podawania preparatu, szczególnie dotyczy to pacjentów z zaburzeniami czynności nerek.

Alumag – środki ostrożności

Z powodu odkładania się fosforanu magnezowo-amonowego lek może doprowadzić do niewydolności nerek. Pacjenci dializowani, w skutek długotrwałego przyjmowania glinu w wysokich dawkach są narażeni na encefalopatię (zaburzenia czynności mózgu) i osteomelację (rozmiękanie kości). W przypadku łagodnej i umiarkowanej postaci niewydolności nerek istnieje ryzyko nagromadzenia jonów magnezu i glinu. Oprócz tego należy zachować szczególną ostrożność podając lek dzieciom, zwłaszcza odwodnionym i ze zdiagnozowaną niewydolnością nerek. Wodorotlenek magnezu będący składnikiem preparatu grozi u nich wystąpieniem hipermagnezemii.