Wady serca

Wady serca – wady wrodzone

Wady wrodzone ujawniają się na wczesnym etapie życia płodowego, podczas organogenezy, czyli kształtowania się narządów. Nieprawidłowości są związane z budową anatomiczną serca lub nietypowym ułożeniem a także przerostem pozostałych organów w organizmie. Według statystyki dotyczą jednego dziecka na 100, bez względu na region świata. Do tego typu zaburzeń zalicza się ubytek w przegrodzie międzykomórkowej, międzyprzedsionkowej i przetrwały przewód tętniczy. Oprócz tego występuje tetralogia Fallota, zwężenie pnia zastawki lub zastawki aorty. Wady wrodzone to częsta przyczyna zgonów noworodków. Nie wszystkie zaburzenia udaje się rozpoznać na etapie płodu, zwykle diagnozuje się je już po porodzie. Cięższe defekty wymagają natychmiastowej operacji.

Wady serca – ubytek w przegrodzie międzykomorowej

Schorzenie jest jedną z najczęściej występujących wad wrodzonych, stanowi 1/5 wszystkich  przypadków. Przegroda międzykomorowa powinna zamknąć się samoistnie w przeciągu dwóch lat od narodzin. Jeśli jednak tak się nie stanie pojawiają się objawy, rosnące wprost-proporcjonalnie do rozmiaru ubytku. Mniejsze zmiany przebiegają w charakterze bezobjawowym. Większe objawiają się w niewydolności oddechowej i podatności na częste infekcje dróg oddechowych.

Wady serca – wady nabyte

Wady nabyte rozwijają się już po porodzie. Tworzą się, gdy organizm zmaga się z procesem zapalnym lub gdy naczynia krwionośne nie transportują krwi w granicach normy. Mogą wystąpić jako powikłanie z pozoru łagodnych chorób (np. grypy). Choroby infekcyjne niedoleczone w odpowiedni sposób obciążają serce. Etiologicznie defekty nabyte rzadko są konsekwencją nieprawidłowej struktury mięśnia sercowego. Z reguły są to zaburzenia, do których doszło w wyniku upośledzonego funkcjonowania zastawek. Do nabytych wad serca należą m.in. zapalenie wsierdzia, idiopatyczne wapnienie pierścienia zastawki i dysfunkcja mięśni brodawkowych lewej komory.

Wady serca – sinica i złożoność defektu

Zaburzenia związane z przepływem krwi objawia się w sinicy warg, błony śluzowej jamy ustnej, skóry, płatków usznych i spojówek. Diagnozuje się wówczas wadę siniczną. Bezsiniczne wady serca również zwiastują kłopoty układu krążeniowego, jednak odtlenowana krew jest w stanie dotrzeć do małego i dużego krążenia. Wada może występować samodzielnie, jako defekt anatomiczny lub w formie złożonej. Mamy wtedy do czynienia z równoczesnym istnieniem dwóch wad. Tendencję do pojawiania się w parach przejawiają: niedomykalność zastawki dwudzielnej oraz zwężenie ujścia żylnego. Wady mogą pojawić się samodzielnie, ale w dwóch innych miejscach – niedomykalność zastawki trójdzielnej i zwężenie ujścia tętniczego.