Choroba Meniere’a – objawy, przyczyny, sposób leczenia

Choroba Meniere’a – objawy, przyczyny, sposób leczenia
pixabay
Autor Dominika Wilk28.10.2020

Jeśli odczuwasz częste i zawroty głowy połączone z szumami usznymi, możesz być chory na chorobę Meniere’a. Sprawdź, jakie kryteria decydują o tym schorzeniu i co jest główną przyczyną choroby.

Czym jest choroba Meniere’a?

Choroba Meniere’a to triada objawów takich jak: szumy uszne, napadowe zawroty głowy oraz głuchota, które powstają w wyniku wodniaka błędnika. Choroba ta dotyka najczęściej osób po 40. roku życia. Objawy tego schorzenia mogą być na tyle uciążliwe, że uniemożliwiają normalne funkcjonowanie w społeczeństwie, a niekiedy przekreślają karierę zawodową. Choroba ma charakter postępujący, co oznacza, że w miarę upływu lat dochodzi do pogłębienia wad słuchu.

Choroba Meniere’a – objawy

Głównymi objawami choroby Meniere’a, które służą również jako kryterium do diagnozowania tego schorzenia, są szumy uszne i/lub uczucie pełności w uchu. Dodatkowo dochodzą do tego epizody wirowania w głowie, które trwają co najmniej przez 20 minut, choć bywa i tak, że przeciągają się one do kilku godzin. Osoba chora cierpi również na zaburzenia równowagi, okresowo pojawia się uczucie nudności.

Choroba Meniere’a – rozpoznanie

Rozpoznanie choroby Meniere’a oraz jej stadium rozwoju i zaawansowania opiera się o kryteria diagnostyczne Amerykańskiej Akademii Otolaryngologii Chirurgii Głowy i Szyi (AAO-HNS) z 1995 r. Wprowadziła ona cztery możliwości klasyfikacji danego przypadku po wykluczeniu źródła innych chorób.

Klasyfikacja choroby Meniere’a wg AAO-HNS:

  • potwierdzona choroba Meniere’a to taka, która jest udokumentowana histopatologicznie i zdefiniowana klinicznie,
  • zdefiniowana choroba Meniere’a to ta, w której mamy do czynienia z potwierdzonym badaniem audiometrycznym ubytkiem słuchu, szumem usznym i/lub uczuciem pełności w uchu, dwiema sytuacjami lub większą ich ilością, w której przez 20 minut lub dłużej dochodziło do zawrotów głowy,
  • prawdopodobna choroba Meniere’a to taka, w której doszło do co najmniej jednego dłuższego epizodu zawrotów głowy, gdzie pojawia się szum i/lub uczucie pełności w uchu, a ubytek słuchu został poświadczony badaniem audiometrycznym,
  • przypuszczalna choroba Meniere’a to ta, gdzie dochodzi do epizodów zawrotów głowy, jednakże nie został w niej potwierdzony ubytek słuchu; mogą się w niej również zdarzać zaburzenia równowagi, jednak nie mają one charakteru napadowego.

Klasyfikacja choroby Meniere’a według stadium ubytku słuchu:

  1. Stadium I ≤ 25dB,
  2. Stadium II 26-40 dB,
  3. Stadium III 41-70 dB,
  4. Stadium IV ≥ 70 dB.

Przy rozpoznaniu choroby Meniere’a stosuje się też kryteria diagnostyczne niedosłuchu oraz kryteria oceny zmian słuchu.

Choroba Meniere’a – przyczyny jej powstania

Główną przyczyną choroby Meniere’a jest nadmiarowe gromadzenie się płynu limfatycznego w błędniku błoniastym, które prowadzi do rozerwania błędnika i wylania się endolimfy. To z kolei skutkuje uszkodzeniem nerwu ślimakowego i przedsionkowego. O tym, że u danej osoby rozwinie się choroba Meniere’a decydują różnorodne czynniki m.in.:

  • choroby autoimmunologiczne takie jak: toczeń, zespół Cogana (choroba zapalna ucha środkowego oraz przedsionka ucha), AIED (autoimmunizacyjna choroba ucha wewnętrznego),
  • infekcje typu: kiła, zapalenie błędnika (bakteryjne albo wirusowe), przewlekłe zapalenie ucha,
  • uraz (akustyczny, chirurgiczny ucha wewnętrznego, złamanie kości skroniowej),
  • choroby metaboliczne np. hiperlipidemia (podwyższony poziom frakcji cholesterolu oraz trójglicerydów we krwi), choroba Pageta (metaboliczna choroba kości objawiająca się np. deformacjami kości), otoskleroza (choroba błędnika kostnego),
  • nowotwory (białaczka, guz nerwu słuchowego),
  • choroby endokrynne np. choroby tarczycy czy cukrzyca,
  • zaburzenia rozwojowe np. dysplazja Mondiniego, czyli wrodzona choroba ucha wewnętrznego, którą można rozpoznać po częściowo wykształconym ślimaku; do zaburzeń przyczyniających się do choroby Meniere’a zalicza się również zespół wielkiego wodociągu przedsionka,
  • czynniki genetyczne.

Choroba Meniere’a – diagnostyka

Diagnoza choroby stawiania jest na podstawie wywiadu, w którym oceniane są objawy pacjenta oraz o dodatkowe badania typu:

  • badanie słuchu, takie jak audiometria impendancyjna, audiometria słowna, audiometria odpowiedzi wywołanych z pnia mózgu, audiometria totalna,
  • badanie układu równowagi, np. wideonystagmografia,
  • badania obrazowe, np. rezonans magnetyczny czy tomografia komputerowa.

Choroba Meniere’a – leczenie

Należy pamiętać, że choroba Meniere’a jest nieuleczalna, a stosowane leki czy też zabieg operacyjny mają jedynie na celu złagodzenie skutków schorzenia. Choroba może trwać wiele lat i wchodzić w okresy remisji (czyli etapy złagodzenia i wyciszenia objawów). W momentach nawrotu stosowane są leki, które poprawiają krążenie w uchu wewnętrznym, jak również leki przeciw zawrotom głowy. Pacjentom podawane są też leki moczopędne. W momencie gdy farmakoterapia nie przynosi zamierzonych rezultatów, stosuje się zabiegi operacyjne takie jak np. przecięcie nerwu przedsionkowego.

Uwaga! Powyższy artykuł nie stanowi porady lekarskiej. Jeśli masz problemy ze zdrowiem, skonsultuj się z lekarzem.

Następny artykuł