Diagnostyka zaburzeń wzrostu u dzieci

Diagnostyka zaburzeń wzrostu u dzieci – pomiar wzrost dziecka

U dzieci starszych pomiaru dokonuje się w pozycji stojącej za pomocą m.in. wzrostomierza. Głowa badanego powinna być ustawiona tak, aby otwory słuchowe zewnętrzne tworzyły z dolną krawędzią oczodołów linię poziomą.

Istotne jest to, że pomiaru dokonuje się trzykrotnie, a następnie oblicza się wartość średnią. Jedynie wykonywanie pomiarów przy użyciu tego samego sprzętu oraz o podobnej porze dnia daje porównywalność wyników.

Diagnostyka zaburzeń wzrostu u dzieci – określenie względnego niedoboru wzrostu w odniesieniu do wysokości ciała rodziców

W ocenie aktualnego wzrostu dziecka należy uwzględnić tak zwany wzrost docelowy, czyli wzrost obliczany na podstawie wysokości ciała rodziców. Za dziecko niskorosłe uważa się takie, którego wzrost jest mniejszy o przynajmniej dwa kanały centylowe w porównaniu ze średnią pozycją centylową wzrostu rodziców.

Diagnostyka zaburzeń wzrostu u dzieci – ocena tempa wzrastania

Tempo wzrastania dziecka należy ocenić na podstawie dwóch lub więcej pomiarów wykonanych w odstępie co najmniej 6 miesięcy. Za właściwe uważa się tempo wzrastania w zakresie 1 odchylenia standardowego od średniej dla płci i wieku.

Diagnostyka zaburzeń wzrostu u dzieci – ocena wieku kostnego i prognozy wzrostowej

U dzieci z niedoborem wzrostu koniecznym badaniem jest określenie wieku kostnego. Na podstawie wysokości ciała i wieku kostnego można określić tak zwany wzrost przewidywany. Ma to istotne znaczenie u pacjentów, których wiek kostny nie jest zgodny z wiekiem kalendarzowym.