Wierzchniactwo

Wierzchniactwo – definicja

W okresie płodowym dochodzi do dysfunkcji błony stekowej. Wada ma charakter nabyty i obejmuje żołędzia lub całego prącia. Schorzenie notuje się przy 1 urodzeniu na 30 tys. przy czym zdecydowanie rzadziej występuje u dziewczynek. Cewka moczowa jest rozszczepiona a prącie nie osiąga prawidłowych rozmiarów, będąc zagięte do góry i krótsze niż powinno. U dziewczynek rozszczepieniu ulega łechtaczka. Wierzchniactwo to najłagodniejsza postać tzw. zespołu wynicowania, które wiąże się z wadami rozwojowymi pęcherza i całego układu moczowego a nawet jelita grubego. Zwykle wada towarzyszy innym zaburzeniom rozwojowym narządów płciowych, takich jak rozszczep spojenia łonowego, przepuklina czy jądro niezstępujące.

Wierzchniactwo – rodzaje

W postaci niepełnej, cewka moczowa posiada ujście na grzbiecie prącia, a dziecko jest w stanie utrzymać mocz. Rynienka cewkowa prowadzi do szczytu prącia, z powodu obecności tkanki włóknistej może być ono zagięte ku górze. Odmiana całkowita jest bardziej skomplikowana, oznacza bowiem rozszczepienie spojenia łonowego i skrócenie prącia. W przypadku postaci całkowitej wierzchniactwa utrzymanie moczu jest niemożliwe ze względu na tzw. ziejące ujście cewki moczowej.

Wierzchniactwo – objawy

Typowym objawem jest nietrzymanie moczu. Mogą zdarzać się częste infekcje nerek oraz refluks nerkowy. U dziewczynek choroba objawia się nieprawidłową budową łechtaczki i warg sromowych. Z kolei u chłopców nienaturalny wygląd uzyskuje prącie, a kość łonowa jest znacznie poszerzona. Nieleczone wierzchniactwo grozi niepłodnością w życiu dorosłym, jednak jest to uwarunkowane poziomem zaawansowania choroby.

Wierzchniactwo – diagnostyka

Rozpoznaniem choroby zajmuje się urolog. Podstawą są zaburzenia układu moczowo-płciowego możliwe do zaobserwowania już w pierwszych dniach po porodzie. Pobiera się mocz dziecka i prowadzi jego analizę. Badania mają na celu ustalenie poziomu stężenia kreatyniny, oznaczenie mocznika, przeprowadza się także posiew ogólny moczu. Aby dokładnie ocenić funkcjonowanie układu moczowego zleca się ultrasonografię, którą należy powtarzać w następnych latach. Diagnostyczny test przepływu moczu czyli tzw. badanie urodynamiczne określa prawidłowość gromadzenia się uryni i sposobu jej wydalania z organizmu.