Białko całkowite – wskazania do badania i normy laboratoryjne

Białko całkowite – co to jest

Białko całkowite to innymi słowy wszystkie białka, które znajdują się w krwioobiegu człowieka. Stężenie tych białek polega na dynamicznych przemianach rozkładu i syntezy i zależy wielu zmiennych takich jak podaż białka w diecie, utrata białka przez narządy takie jak nerki, płuca czy przewód pokarmowy oraz synteza białek w wątrobie.

Białko całkowite odgrywa w organizmie bardzo ważną rolę. Białka utrzymują równowagę kwasowo-zasadową i równoważą także ciśnienie krwi. Co więcej, biorą udział w procesach krzepnięcie krwi i przyczyniają się do powstawania fibrynogenu, biorą udział w procesach odpornościowych i pozwalają wytwarzać w organizmie niezbędne przeciwciała, a także transportują między innymi hormony i aminokwasy.

Białko całkowite – kto powinien wykonać badanie

Badanie białka całkowitego powinni wykonać chorzy na nerki, wątrobę, choroby hematologiczne i choroby przewodu pokarmowego takie jak zapalenie jelit czy celiakia. Ponad to, badanie sprawdzające wartość białka całkowitego powinni wykonać także ci, którzy cierpią na zaburzenia odżywiania i przewlekłe stany zapalne w organizmie. Krwotoki, oparzenia i obrzęki także są wskazaniem do wykonania badania laboratoryjnego.

Białko całkowite – na czym polega badanie

Badanie białka całkowitego wykonuje się standardowo, za pomocą pobrania krwi żylnej. Krew zazwyczaj pobiera się z żyły łokciowej.

Jak przygotować się do badania białka całkowitego? Nie obowiązują żadne specjalne procedury przygotowujące pacjenta do badania. Jedyny obowiązek, jaki ma pacjent w dniu badania, to pozostanie na czczo i zjedzenie ostatniego posiłku minimum osiem godzin przed badaniem.

Cena badania laboratoryjnego wynosi od dziesięciu do piętnastu złotych w zależności od miejsca wykonywania badania i miasta, w którym mieści się laboratorium. Przyjmuje się, że w większych miastach cena jest nieco wyższa niż w mniejszych miejscowościach.

Białko całkowite – normy

Białko całkowite określa się w wartościach g/l lub g/dl -  w zależności od wymogów danego laboratorium. Normy dla stężenia białka całkowitego wahają się od 60 do 80 g/l albo adekwatnie do wartości 6-8 g/dl.

Co oznacza niski poziom białka całkowitego w badaniu krwi? Stan taki określany jest hipoproteinemią, a stan taki może wynikać z celiakii, niedożywienia i przede wszystkim zbyt małego spożywania białka. Zmniejszone stężenie albumin, które powoduje niski poziom białka całkowitego może być tez spowodowane zbyt dużą utratą białka z organizmu. Przyczyna tego może leżeć w nieprawidłowej pracy wielu narządów, miedzy innymi płuc i nerek. Innymi stanami i chorobami, które mogą wpływać na zaniżoną wartość białka całkowitego są nadczynność tarczycy, enteropatia wysiękowa dotycząca przewodu pokarmowego, rozległe oparzenia, krwotoki, posocznica, gorączki, nowotwór i stany po operacjach.

Z kolei podwyższony poziom białka całkowitego zazwyczaj spowodowany jest nadmierną produkcją tychże białek, co często jest przyczyną marskości wątroby, siatkowicy, chorób autoagresywnych, kolagenozy i przewlekłych stanów zapalnych. Podwyższony poziom białka może być także skutkiem produkcji patologicznych białek w danych frakcjach białek. Stan taki określa się hiperproteinemią – jest powodem zagęszczenia krwi, która z kolei spowodowana jest odwodnieniem organizmu.