Ropne zapalenie gruczołu sutkowego – przyczyny, objawy, leczenie

Czym jest ropne zapalenie gruczołu sutkowego?

Ropne zapalenie gruczołu sutkowego to stan zapalny, który występuje najczęściej u kobiet między 2. a 5. tygodniem po porodzie – szacuje się, że problem dotyczy aż 10 % z nich. Na skutek spowodowanych karmieniem mikrouszkodzeń brodawki sutkowej lub zastoju pokarmu do gruczołu sutkowego poprzez przewody mleczne dostają się bakterie, co powoduje zakażenie i w konsekwencji rozwój procesów zapalnych. Schorzenie bardzo często dotyczy świeżo upieczonych matek, które nie mają doświadczenia w karmieniu i nie wiedzą, jak prawidłowo opróżniać oraz pielęgnować piersi podczas tego procesu. Drobnoustrojami odpowiedzialnymi za wywołanie ropnego zapalenia gruczołu sutkowego są gronkowiec złocisty, paciorkowce, pałeczka okrężnicy, enetrokoki oraz niekiedy drożdżaki.

Ropne zapalenie gruczołu sutkowego – przyczyny

Główne przyczyny ropnego zapalenia gruczołu sutkowego to niedostateczne opróżnianie piersi, zbyt mała częstotliwość opróżniania piersi i nieprawidłowa technika ssania niemowlęcia. Niekiedy stan taki występuje również na skutek zastoju pokarmu (np. spowodowanego jego nadprodukcją przy nadmiernym odciąganiu), urazów piersi, zapalenia piersi oraz zaburzeń odporności. Pośród dodatkowych czynników zwiększających ryzyko rozwoju ropnego zapalenia gruczołu sutkowego wymienia się stres, przemęczenie, niewłaściwe odżywianie i anemię.

Jakie objawy daje ropne zapalenie gruczołu sutkowego?

Ropne zapalenie gruczołu sutkowego objawia się przede wszystkim obrzękiem i miejscowym bólem piersi, któremu towarzyszy zaczerwienienie oraz zwiększenie temperatury skóry. Symptomy te nasilają się wraz z rozwojem stanu zapalnego. U pacjentek obserwuje się również powiększenie pachowych węzłów chłonnych oraz występowanie objawów grypopodobnych, takich jak dreszcze, wysoka gorączka (nawet 40 st. C), bóle kostne czy przyspieszone bicie serca.

Diagnostyka ropnego zapalenia gruczołu sutkowego

Ropne zapalenie gruczołu sutkowego jest schorzeniem stosunkowo łatwym do zdiagnozowania ze względu na charakterystyczne objawy oraz okoliczności jego występowania. Może zostać rozpoznane na podstawie wywiadu i badania piersi nie tylko przez lekarza, lecz także przez położną. Zazwyczaj nie wymaga przeprowadzania badań laboratoryjnych, jednak w przypadku ciężkich zakażeń i braku poprawy pomimo stosowania leczenia farmakologicznego zaleca się wykonanie posiewu pobranego z piersi pokarmu.