Zaćma (katarakta) – przyczyny występowania i leczenie.
Jeszcze kilkanaście lat temu zaćma (katarakta) była chorobą postępującą, na którą medycyna nie miała dobrej rady. Obecnie jednak jesteśmy w stanie zaradzić temu schorzeniu na tyle, aby całkowicie uwolnić pacjenta od noszenia okularów. Jak jednak w ogóle rozpoznać, że mamy do czynienia z zaćmą, a nie ze zwykłym pogorszeniem wzroku charakterystycznym dla procesu starzenia? Podstawą jest uważne obserwowanie swojego narządu wzroku o różnych porach dnia oraz przede wszystkim, regularne wizyty kontrolne u okulisty (zalecane zwłaszcza, gdy już nosimy okulary od jakiegoś czasu). W niniejszym artykule dowiesz się, jak rozpoznaje się zaćmę oraz zapoznasz się ze sposobami jej leczenia. Zapraszamy do czytania!
Przyczyny zaćmy (katarakty)
Tłumacząc sprawę w najprostszy sposób, zaćma (katarakta) wynika ze stopniowego i postępującego mętnienia soczewki oka. W naturalnej kolei rzeczy soczewka traci jedynie swoją elastyczność, co powoduje pogarszanie ostrości widzenia z wiekiem. W przypadku zaćmy mętnienie soczewki początkowo objawia się podobnie. Podstawową różnicą jest oporność zaćmy na standardowo stosowane soczewki, co widać od razu przy przeprowadzaniu badania lekarskiego w gabinecie okulistycznym. Mimo iż najczęściej zaćmę diagnozuje się u osób po 60. roku życia, to jednak w grupie ryzyka znajdują się również osoby młode ze skłonnościami genetycznymi do katarakty. Choroba może występować w formie wrodzonej oraz nabytej a w grupie ryzyka znajdują się również osoby, które:
· zmagają się z cukrzycą,
· cierpią na zapalenia twardówki, naczyniówki lub rogówki,
· doświadczyły urazu oka,
· chorują na niedoczynność przytarczyc,
· wiele lat stosują leki sterydowe,
· cierpią na jaskrę dokonaną,
· posiadają w bliskiej rodzinie osobę chorującą na zaćmę (kataraktę).
Objawy zaćmy (katarakty)
Wśród objawów świadczących o rozwijaniu się zaćmy (katarakty) znajduje się przede wszystkim stopniowo postępujące pogorszenie ostrości wzroku. To jednak świadczyć może o wielu różnych schorzeniach – nie tylko oczu. Zaniepokoić zatem powinny nas dopiero poniższe symptomy choroby:
· obraz staje się nieostry, przy jednoczesnym braku efektów ze strony dobierania coraz to silniejszych szkieł,
· utrata zdolności postrzegania jaskrawości kolorów (wydają się być ciemniejsze niż w rzeczywistości),
· lepsze widzenie o zmierzchu przy jednoczesnym uciążliwym wrażeniu „prześwietlenia” obrazu w ciągi dnia,
· z czasem widzenie czegokolwiek w nocy lub w ciemnym pomieszczeniu jest całkowicie niemożliwe – wzrok nie przyzwyczaja się do ciemności, jak ma to miejsce normalnie i nie jest w stanie odróżnić, jak wcześniej, nawet podstawowych kształtów znanych mu doskonale przedmiotów.
Jeżeli następuje u nas pogorszenie jakości widzenia, bez połączenia z powyżej wymienionymi objawami, nie oznacza to, że nie mamy do czynienia z zaćmą. Możliwe, że schorzenie dopiero zaczyna się rozwijać. Niezależnie jednak od tego, co dokładnie nam jest, należy udać się do okulisty na badanie. Pamiętajmy, że im wcześniej wykryte zostaną wszelkie nieprawidłowości w naszym organizmie, tym lepsze efekty może mieć leczenie wszelkiego rodzaju schorzeń!
Leczenie zaćmy (katarakty)
Zaćma (katarakta) podlega przede wszystkim leczeniu operacyjnemu. Zabieg polega na usunięciu zmętniałej, zmienionej chorobowo soczewki i wymianie na soczewkę syntetyczną. Jeszcze kilkanaście lat temu zaćmę operowało się jedynie w stadium zaawansowanym, obecnie zabieg wykonuje się niezależnie od zaawansowania stopnia zmętnienia soczewki oraz wieku pacjenta.
Z zabiegiem również nie warto zwlekać, gdyż zaćma nieleczona może doprowadzić do całkowitej utraty wzroku. Poza tym niebezpieczeństwem należy również pamiętać o schorzeniach psychosomatycznych towarzyszących tego typu dolegliwościom. Zwłaszcza osoby starsze, które doświadczają pogarszania się wzroku, często zapadają na depresję spowodowaną swego rodzaju wykluczeniem z życia społecznego, co wynika z ograniczonych przez upośledzony wzrok możliwości.
Namawiamy zatem do sprawnego podjęcia odpowiedniego leczenia!
Co po operacji zaćmy (katarakty)?
Operacja zaćmy nie jest zabiegiem bardzo inwazyjnym i chory niemalże od razu może wrócić do normalnego funkcjonowania (na pewno nie jest przykuty do łóżka, jak w przypadku wielu innych schorzeń), jednak zdecydowanie powinien oszczędzać siły.
Przez okres około 4 tygodni po operacji zaćmy (katarakty) należy przede wszystkim unikać wysiłku fizycznego. Niewskazane jest noszenie ciężarów powyżej 3 kilogramów, a także aktywności takie jak jazda na rowerze, bieganie czy skakanie. Wskazany jest natomiast odpoczynek, spacery i odpowiednia ilość snu. Unikać należy jednocześnie nadmiernego wystawienia oczu na ekrany komputera, telewizora czy telefonu komórkowego.
Lekarz przepisuje zwykle pacjentowi krople do oczu z antybiotykiem, które należy stosować regularnie i zgodnie z zaleceniami. Wizyty kontrolne odbywają się natomiast najczęściej dwukrotnie – w 3. i 6. tygodniu po operacji. Przez okres około 2 tygodni nie należy dopuścić do zmoczenia oka oraz unikać jakiegokolwiek bezpośredniego kontaktu oczu z dłońmi czy różnymi przedmiotami – w ten sposób unikniemy infekcji.
UWAGA!!! Jeżeli w procesie rekonwalescencyjnym wystąpi zaczerwienienie gałki ocznej, obrzęk lub światłowstręt, należy niezwłocznie zgłosić się do lekarza!
