Rodzice mają powody do obaw? Seria ataków w szkołach. Eksperci mówią, co robić

• Analiza mechanizmów lęku pozwala rodzicom sprawniej rozpoznawać objawy psychosomatyczne u dzieci.
• Zachowanie spokoju przez opiekunów stanowi kluczowy element budowania poczucia bezpieczeństwa u uczniów.
• Eksperci zalecają ustalenie jasnych zasad komunikacji i reagowanie na pierwsze sygnały ostrzegawcze.

Ataki nożowników w polskich szkołach. Co zrobić, gdy dziecko się boi?

Incydenty, w których uczniowie sięgają po noże na terenie placówek oświatowych, wymuszają natychmiastową zmianę podejścia do kwestii bezpieczeństwa. Policja wskazuje na potrzebę stałego monitorowania zachowań rówieśniczych oraz szybkiego przekazywania informacji o potencjalnym ryzyku. 

Psycholodzy podkreślają, że najmłodsi często manifestują przeżywany stres poprzez konkretne objawy fizyczne lub zmianę zachowania.

Na początek spróbujmy zrozumieć, jak działa lęk i jaki ma wpływ na nasze funkcjonowanie. Lęk jest naturalną reakcją organizmu na zagrożenie. Sam w sobie nie jest czymś złym, ponieważ pełni funkcję ochronną. Natomiast jeśli staje się bardzo intensywny albo utrzymuje się przez dłuższy czas, może zacząć wpływać na nasze myślenie, emocje i codzienne zachowanie. Dzieci, słysząc o szokujących wydarzeniach, mogą gromadzić ten lęk w sobie. Dotychczasowe codzienne sytuacje, jak pobyt w szkole, mogą być traktowane jako ogromne zagrożenie. W reakcjach dzieci lęk wyraża się wprost poprzez mówienie o wydarzeniach lub poprzez reakcje psychosomatyczne, np. trudność z zasypianiem, bóle brzucha, rozdrażnienie, płaczliwość czy niechęć do wychodzenia z domu. Bardzo ważna jest obecność i czujność rodzica - mówi psycholog Karolina Kownacka.

 

 

Czego rodzic nie powinien robić?

W obliczu doniesień o kryzysach i zagrożeniach w szkołach naturalnym odruchem rodzica jest niepokój. Jednak sposób, w jaki dorośli reagują na własny strach, ma bezpośredni wpływ na poczucie bezpieczeństwa dziecka. Jak zachować spokój i budować z dzieckiem relację opartą na zaufaniu?

 

Rodzic, który sam jest bardzo przerażony, nieustannie śledzi informacje, rozmawia o zagrożeniu i wyobraża sobie kolejne dramatyczne scenariusze, to rodzic, który może dziecku przekazać napięcie i strach. Bycie stabilnym sterem i okrętem jest tu bardzo trafną metaforą. Ale jednocześnie nie możemy mówić dziecku, że nie ma się czego bać. Nie możemy bagatelizować emocji dziecka. Możemy natomiast powiedzieć: „Rozumiem, że się boisz. To, co się wydarzyło, jest bardzo trudne. Ale pamiętaj, że są dorośli, którzy dbają o wasze bezpieczeństwo. Jeśli coś cię niepokoi, zawsze możesz o tym powiedzieć”. Starajmy się nie wzmacniać lęku poprzez ciągłe wracanie do dramatycznych informacji. Lęk ma tendencję do nakręcania się. Kiedy zaczynamy stale myśleć o zagrożeniu, nasz umysł coraz częściej koncentruje się na tym, co złego mogłoby się wydarzyć. Ten mechanizm w psychologii to katastrofizacja, czyli przewidywanie najgorszych możliwych scenariuszy - tłumaczy psycholog.

Dlatego jeszcze raz podkreślam: ważne jest, aby spokojnie rozmawiać z dzieckiem, odpowiadać na jego pytania, nie podawać nadmiernej liczby szczegółów i nie obiecywać, że absolutnie nic złego nigdy się nie wydarzy. Warto rozważyć również edukację w zakresie higieny korzystania z mediów społecznościowych, gdzie krąży wiele fejkowych treści. Uczmy dzieci higieny korzystania z internetu. Jeżeli jednak dziecko zaczyna unikać szkoły, ma silne objawy lękowe, problemy ze snem czy trudności z codziennym funkcjonowaniem, warto skorzystać z pomocy psychologa. Kolejna kwestia: ROZMAWIAJMY z dziećmi, jakie sygnały powinny nas zaniepokoić, co jest normą, gdzie jest granica. W jakie gry grają rówieśnicy. Co zrobić, kiedy ktoś nam dokucza, co zrobić, kiedy zaczepi nas ktoś obcy. Jak wygląda osoba będąca pod wpływem alkoholu i substancji i jak wtedy reagować. BARDZO WAŻNE słowa, które dziecko ma znać, to informowanie rodzica o wszelkich niepokojących sytuacjach - dodaje Karolina Kownacka, ekspertka.

Widmo strachu po fali agresji w szkołach. Rodzice nie posyłają dzieci do szkół

Wobec informacji o niebezpiecznych zdarzeniach dorośli często odczuwają pokusę pozostawienia dzieci w domach. Jednak unikanie normalnej aktywności może prowadzić do utrwalenia stanów lękowych u młodych ludzi. Strach rodziców o dzieci jest naturalnym odruchem, ale nie powinien paraliżować codziennego funkcjonowania.

Staramy się nie ulegać panice, bo gdybyśmy żyli w stałym przerażeniu, w ogóle nie wychodzilibyśmy z domu. Każde przejście dla pieszych jest potencjalnie niebezpieczne, bo kierowca może zaważyć lub nie wyhamować. Nie możemy żyć w ten sposób, że skoro coś się gdzieś wydarzyło, to na pewno powtórzy się u nas i z tego powodu lepiej zamknąć się w domu. W ten sposób można nabawić się fobii - mówi polityk, nauczyciel i wykładowca dr Artur Dziambor.

Zatroszczyłem się o bezpieczne odprowadzenie dzieci do szkoły i mam nadzieję, że wszystko będzie dobrze. Mam małe dzieci – dwóch chłopców w pierwszej klasie szkoły podstawowej – więc ten problem jeszcze bezpośrednio ich nie dotyczy. Jednak kluczowe jest to, by nie pozwolić sobie na życie w strachu. Choć oczywiście zawsze w głowie pojawia się ta przerażająca myśl: „to mogło zdarzyć się i u nas” - dodaje.

Po ostatnich tragicznych wydarzeniach w szkołach wzmocniono środki bezpieczeństwa – w wielu miejscowościach pod placówkami oświatowymi pojawiły się policyjne patrole, a wśród rodziców wybuchła dyskusja o tym, jak chronić dzieci.  

W miejscowościach, w których doszło do tych incydentów, sprawa sprawdzania młodych ludzi powinna zostać postawiona bardzo stanowczo. Jeśli dochodzi do takich sytuacji, najbliższe otoczenie sprawcy powinno być od razu skontrolowane. Trudno uwierzyć, by nastolatek planujący coś takiego potrafił zamaskować się tak doskonale, by nikt z jego otoczenia wcześniej niczego nie zauważył, nie słyszał, ani nie czuł. Młodzi ludzie z natury nie są skryci – wręcz przeciwnie, bywają wylewni. To dorosły potrafi milczeć o swoich planach, młodzież ma z tym problem - mówi.

Zobacz też: Fala agresji wśród uczniów w całej Polsce. Eksperci ujawniają przyczynę

 

 

Źródło: Pacjenci.pl