Rozedma płuc – przyczyny, objawy, rozpoznanie, leczenie

Rozedma płuc – charakterystyka

Rozedma płuc jest przewlekłym schorzeniem, w którego przebiegu dochodzi do poszerzania pęcherzyków płucnych i uszkadzania ich ścian. Na skutek tego procesu zmniejsza się czynna powierzchnia oddechowa pacjenta, co powoduje, że do płuc trafia nadmiar powietrza, który gromadzi się, tworząc pęcherze rozedmowe. W wyniku powstałych zmian następują zaburzenia naturalnej wymiany gazowej, które niekiedy przeradzają się w niebezpieczną dla życia niewydolność oddechową.

Rozedma płuc – rodzaje i przyczyny występowania

Rozedma płuc występuje w dwóch postaciach – pierwotnej oraz wtórnej. Postać pierwotna może być spowodowana nałogowym paleniem papierosów, ekspozycją na szkodliwe czynniki środowiskowe (zanieczyszczenia chemiczne, pył, spaliny) oraz, w rzadkich przypadkach, niedoborem alfa1-antytrypsyny – białka wykazującego działanie ochronne dla płuc. Pośród przyczyn wtórnej postaci rozedmy płuc wymienia się natomiast astmę oskrzelową, przewlekłe zapalenie oskrzeli oraz przewlekłą chorobę obturacyjną płuc.

Rozedma płuc – jakie daje objawy?

Najbardziej charakterystycznym dla rozedmy płuc objawem jest uczucie duszności. Najczęściej pojawia się ono podczas wysiłku, jednak w skrajnych przypadkach występuje u pacjenta nawet w spoczynku. Ponadto choroba daje symptomy takie jak uporczywy kaszel, ból podczas oddychania, zmniejszona tolerancja wysiłku, szybkie męczenie się podczas codziennych czynności, osłabienie organizmu, zawroty głowy oraz odkrztuszanie gęstej wydzieliny.

Rozedma płuc – jak przebiega rozpoznanie?

Rozpoznanie rozedmy płuc opiera się przede wszystkim na badaniu radiologicznym, które – chociaż samo w sobie nie jest wystarczające do postawienia diagnozy – pozwala określić, czy u pacjenta występują cechy rozdęcia płuc. Jeżeli są one widoczne na zdjęciu RTG, w celu potwierdzenia występowania rozedmy płuc wykonuje się badania specjalistyczne. Należą do nich tomografia komputerowa o wysokiej rozdzielczości, która pozwala uwidocznić struktury miąższu płuc, gazometria krwi tętniczej, umożliwiająca ocenę stopnia natlenowania tkanek, oraz spirometria, mierzącą objętość wydychanego z płuc powietrza i natężenie jego przepływu podczas oddychania.