Zaburzenia dysocjacyjne – rodzaje, przyczyny, objawy

Zaburzenia dysocjacyjne – rodzaje

• Amnezja dysocjacyjna

Jest to utrata pamięci, która polega na wymazywaniu tylko niektórych wspomnień. Często występująca u osób, które przeżyły traumę.

• Fuga dysocjacyjna

Jest to podróżowanie przy jednoczesnej utracie pamięci. Osoby z zewnątrz nie widzą, aby zachowanie takiej osoby odbiegało od normy.

• Drgawki dysocjacyjne

Pomimo tego, że przypominają napad padaczki, pacjent jest w pełni świadomy ataku.

• Osłupienie

Wówczas pacjent przestaje reagować na jakiekolwiek bodźce z zewnątrz.

• Zaburzenia dysocjacyjne osobowości

Rozdwojenie jaźni, które bywa także nazywane osobowością wieloraką.

• Zaburzenia transowe

Chory na skutek doznanej traumy traci jakikolwiek kontakt z rzeczywistością.

• Dysocjacyjne zaburzenia ruchu

Chory wówczas nie może poruszać żadną kończyną, chociaż fizycznie jest zdrowy i sprawny.

Zaburzenia dysocjacyjne – przyczyny

Najczęstszą przyczyną zaburzeń dysocjacyjnych jest traumatyczne przeżycie. Jej podłożem jest bardzo silny stres. Dotyczy to zazwyczaj osób, które przeszły traumę w dzieciństwie czy przeżyły wojnę lub kataklizm. Może to także dotyczyć osób z niską samooceną. Podobnie zresztą jak gwałt, molestowanie seksualne, zespół stresy pourazowego czy depresja. Do zaburzeń dysocjacyjnych mogą także doprowadzić substancje psychoaktywne.

Zaburzenia dysocjacyjne – leczenie

Terapia zaburzeń dysocjacyjnych uzależniona jest od stanu psychicznego pacjenta i rodzaju przeżytej traumy. Zdarza się, że zaburzenia ustępują samoistnie, jednak w niektórych przypadkach wiele osób odsyłanych jest na terapię. Jeśli pacjent odczuwa silne lęki, konieczne mogą okazać się leki.

Zaburzenia dysocjacyjne – rokowania

W większości przypadków osób cierpiących na zaburzenia dysocjacyjne rokowania są dobre. U przeważającej liczby pacjentów udaje się doprowadzić do ustąpienia tych zaburzeń. Niestety, gorsze efekty terapii uzyskuje się wtedy, kiedy zaburzenia utrzymują się przez długi czas oraz wtedy, gdy pacjent wykazuje się słabą motywacją do uczestnictwa w psychoterapii.