Ból w dusznicy bolesnej – przyczyny i leczenie dławicy piersiowej

Autor Magdalena Samecka19.10.2020

Za ból w dusznicy bolesnej odpowiada niedokrwienie mięśnia sercowego spowodowane zwężeniem tętnicy wieńcowej. Towarzyszy mu silny ból w klatce piersiowej i duszności, które ustępują po kilkuminutowym odpoczynku. Jak odróżnić ból w dusznicy bolesnej od bólu przy zawale serca?

Ból w dusznicy bolesnej – na czym polega dusznica bolesna?

Dusznica bolesna, inaczej dławica piersiowa, to zespół objawów, wśród których podstawowym jest ból w klatce piersiowej. Towarzyszą mu: uczucie duszności, ucisku, a także kołatanie serca.

Bezpośrednią przyczyną bólu w dusznicy bolesnej jest niedokrwienie mięśnia sercowego związane ze zmianami w naczyniach wieńcowych.

Wyróżnia się trzy rodzaje dusznicy bolesnej:

  • stabilną – ból w tym typie dusznicy bolesnej pojawia się wskutek stresu bądź wysiłku fizycznego; ustępuje po chwili odpoczynku i przyjęciu nitrogliceryny; dusznicę bolesną stabilną rozpoznaje się, jeżeli objawy przy każdym ataku mają takie samo nasilenie i nie zmieniły się w ciągu ostatnich dwóch miesięcy,
  • niestabilną – ból w klatce piersiowej jest bardziej nasilony, nie ustępuje w spoczynku i nie ustępuje po przyjęciu nitrogliceryny; na skutek dusznicy bolesnej niestabilnej może dojść do zawału serca, a nawet zatrzymania akcji serca,
  • dławicę Prinzmetala – ból w tym typie dusznicy pojawia się podczas spoczynku, najczęściej w nocy i jest związany z nagłym, samoistnym skurczem tętnicy wieńcowej.

Ból w dusznicy bolesnej – przyczyny

Ból w dusznicy bolesnej pojawia się w przebiegu choroby wieńcowej, czyli zwężenia tętnic doprowadzających krew do serca, czego przyczyną jest z kolei przeważnie blaszka miażdżycowa. W efekcie tego do serca napływa mniej krwi, a więc mniej tlenu i substancji odżywczych. Dochodzi wówczas do niedokrwienia mięśnia sercowego.

Do powstawania zmian miażdżycowych, a w konsekwencji rozwinięcia się choroby wieńcowej i dusznicy bolesnej prowadzi najczęściej niezdrowy tryb życia (niedobór ruchu, nieprawidłowa dieta), choć mają na nią wpływ także czynniki genetyczne.

Ból w dusznicy bolesnej – objawy dławicy piersiowej

Objawy pojawiające się w przebiegu choroby to:

  • ból w dusznicy bolesnej – silny ból w klatce piersiowej pojawiający się w sytuacji większego zapotrzebowania mięśnia sercowego na tlen, a więc podczas wysiłku fizycznego czy silnego stresu,
  • uczucie duszności i ucisku za mostkiem,
  • promieniowanie bólu do szyi, żuchwy, lewego ramienia,
  • ustępowanie dolegliwości w spoczynku.

Nasilenie objawów klinicznych zależy od stanu pacjenta. Ponieważ jednak choroba niedokrwienna serca jest schorzeniem postępującym, z czasem może dochodzić do nasilania się bólu w dusznicy bolesnej.

Ból w dusznicy bolesnej – dusznica a zawał serca

Ból w dusznicy bolesnej trwa zazwyczaj od 2 do 10 minut i ustępuje wraz z zaprzestaniem wysiłku, który go wywołał oraz podaniem nitrogliceryny rozszerzającej naczynia krwionośne. Ból w zawale serca jest natomiast ciągły, niezależnie od przyjętej pozycji ciała czy wysiłku fizycznego. Towarzyszą mu takie objawy, jak nadmierna potliwość, zawroty głowy, nudności, wymioty, ból w nadbrzuszu lub kaszel. Dzieje się tak, ponieważ na skutek zawału dochodzi do całkowitego zamknięcia światła naczynia wieńcowego przez blaszkę miażdżycową (a nie tylko zwężenie tętnic, jak w przypadku dławicy piersiowej).

Konkluzja jest następująca – jeśli bóle w klatce piersiowej i duszności utrzymują się dłużej niż 10–15 minut należy wezwać karetkę pogotowia ratunkowego, ponieważ wiele wskazuje na to, że ich przyczyną jest zawał mięśnia sercowego.

Ból w dusznicy bolesnej – diagnostyka i leczenie

Podstawą diagnostyki bólu w dusznicy bolesnej jest różnicowanie jej z zawałem na podstawie objawów i czasu ich trwania. Potwierdzeniu tej diagnozy służą następujące badania:

  • EKG – ocena rytmu i elektrycznej aktywności serca,
  • profil lipidowy,
  • stężenie glukozy we krwi,
  • stężenie elektrolitów,
  • morfologia krwi,
  • troponina,
  • kinaza keratynowa.

Walka z bólem w dusznicy bolesnej polega przede wszystkim na zmianie trybu życia – włączeniu aktywności fizycznej, stosowaniu zdrowej, zbilansowanej diety, unikaniu alkoholu, kofeiny i tytoniu, dbaniu o prawidłową masę ciała. Farmakologia stosowana przy dławicy piersiowej to leki rozszerzające naczynia wieńcowe, m.in. beta-blokery i antagoniści kanału wapniowego. W przypadku dławicy niestabilnej konieczne może być chirurgiczne rozszerzenie tętnicy (np. wszczepienie bypassów).

Następny artykuł