Hiperplazja rzekomonabłoniakowa - czyli o stanach przednowotworowych i rzekomonowotworowych skóry
Czym jest hiperplazja rzekomonabłoniakowa?
Hiperplazja (łac. hyperplasia), czyli rozrost jest określeniem z dziedziny patomorfologii. Cechuje się powiększeniem danych tkanek lub narządów spowodowanym rosnącą liczbą komórek. Z tego względu może przyjąć charakter zmiany patologicznej, która wymaga konsultacji z lekarzem. Hiperplazja określana jest jako rzekomonabłoniakowa, gdy jej wygląd w postaci nieregularnego przyrostu skóry naśladuje raka kolczystokomórkowego. Ten typ rozrostu kwalifikuje się do zmian rzekomonowotworowych, podobnie jak rogowiak, brodawka czy kłykciny kończyste. Określana również jako stan rzekomorakowy hiperplazja rzekomonabłoniakowa jest pojęciem, które odnosi się do typu patologicznych zmian skórnych, znacząco podobnych morfologiczne do nowotworów złośliwych. W porównaniu do hiperplazji przednowotworowych rozrosty rzekomonabłoniakowe mają bardziej łagodny przebieg oraz – w przeciwieństwie do przedinwazyjnych stanów nowotworowych – mogą również ustępować w sposób samoistny. Oprócz skóry hiperplazja rzekomonabłoniakowa (rzekomonowotworowa) może lokować się również w kościach, tkankach miękkich, a nawet narządach wewnętrznych. Diagnostyka obrazowa przy pomocy rezonansu magnetycznego i tomografii komputerowej ukazuje hiperplazje w sposób złudnie podobny do zmian złośliwych, co może rodzić niemałe wątpliwości diagnostyczne i obawy pacjentów. Jak zatem odróżnić niegroźny typ rozrostu od groźnych zmian nowotworowych?
Dobra diagnoza – hiperplazja rzekomonabłoniakowa a inne stany
Wyniki badań obrazowych imitujące agresywne nowotwory złośliwe mogą sprawić pacjentom i lekarzom niemałe kłopoty oraz wydłużać cały proces postawienia konkretnego rozpoznania. Pierwszym krokiem w postępowaniu diagnostycznym jest wycięcie umiejscowionych na skórze i błonach śluzowych rozrostów, by następnie poddać je badaniu histopatologicznemu bądź cytologicznemu. Weryfikacja histopatologiczna jest więc niezbędna, ponieważ poprzez pobranie fragmentu tkanki do badań umożliwi rozróżnienie hiperplazji rzekomonabłoniakowej od przedrakowej lub też złośliwej. Niekiedy zaleca się wyciąć zmianę chorobową z marginesem zdrowej tkanki, aby uniknąć powikłań. W takiej sytuacji niezwykle istotna jest jedna z najnowszych metod diagnostycznych – metoda fotodynamiczna, która umożliwia precyzyjnie ustalić granicę między tkanką zdrową a tą zmienioną chorobowo.
Z uwagi na kliniczne podobieństwo hiperplazji rzekomonabłoniakowej do nowotworów złośliwych bardzo ważne jest szybkie rozpoznanie i wdrożenie odpowiedniego leczenia. Dlatego też regularna obserwacja skóry i błon śluzowych pozwalająca na wykrycie zmian jest uznawana za jedno z działań profilaktycznych. Hiperplazje rozrastające się w sposób szybki oraz nieregularny powinny zostać skonsultowane z lekarzem rodzinnym oraz dermatologiem, którzy dzięki analizie obrazu klinicznego oraz dzięki wywiadowi z pacjentem będą mogli dobrać odpowiednie metody diagnostyczne do zgłaszanych problemów.
