Odosobniony guz plazmatycznokomórkowy – co to za nowotwór?

Odosobniony guz plazmatycznokomórkowy jest chorobą, w której komórki osocza gromadzą się tylko w jednym obszarze organizmu. Rozróżniamy dwa rodzaje odosobnionego guza plazmatycznokomórkowego zależnie od jego lokalizacji: szkieletowy i pozaszkieletowy. Tworzenie się tego rodzaju masy jest obserwowane w obszarze głowy lub gardła, gdzie występują gruczoły i tkanka chłonna, w szpiku kostnym, ale także na twarzy i ramionach, może również dotyczyć kości, błon śluzowych przewodu pokarmowego, dróg oddechowych, jam obocznych nosa czy części nosowej gardła. Przyczyny rozwoju tego nowotworu do tej pory pozostają nieznane. Pacjent nie wykazuje anemii, hiperkalcemii, brak jest dostrzegalnych zmian kostnych, a czynności nerek pozostają nieupośledzone.

Jeśli chodzi o obraz kliniczny, odosobniony guz plazmatycznokomórkowy ma wygląd pojedynczego (czasem występuje w niewielkich skupiskach) guza w kolorze skóry bądź sino-fioletowym, zrośniętego ze skórą. Najczęściej daje przerzuty do okolicznych węzłów chłonnych. Pierwsze objawy pozaskórne dotyczą jamy nosowo-gardłowej. Aż do okresu objawów szpiczaka, który najczęściej jest jego następstwem, stan ogólny chorych jest stosunkowo dobry, bez zajmowania układu kostnego i zmian w szpiku kostnym.

Na wczesnych etapach odosobniony guz plazmatycznokomórkowy leczy się chirurgicznie z miejscowym napromienianiem promieniami jonizującymi (radioterapią). U pacjentów z tym typem nowotworu można założyć 50-procentowe prawdopodobieństwo progresji choroby w kierunku szpiczaka mnogiego, chociaż proces ten potrafi trwać nawet 15 lat.