Magda Gessler opuściła szpital. Gwiazda zdradziła, z czym musiała się zmierzyć

Magda Gessler opuściła szpital

Magda Gessler trafiła do szpitala na początku kwietnia 2026 roku – tuż po zakończeniu zdjęć do kolejnego sezonu „Kuchennych rewolucji". Lekarze zdiagnozowali u 72-letniej restauratorki atak rwy kulszowej. Według informatora „Super Expressu", który widział ją przy wyjściu z prywatnej przychodni, gwiazda miała wyraźny problem z poruszaniem się:

• asystent pomagał jej wysiąść z samochodu,
• z trudem zakładała torbę na ramię,
• poruszała się powoli i ostrożnie.

Przepisano jej leki przeciwzapalne, odpoczynek oraz fizjoterapię. Rehabilitacja może potrwać – jak przyznano – kilka tygodni, a nawet miesięcy.

Czym jest rwa kulszowa i skąd się bierze?

Rwa kulszowa (łac. ischialgia, ang. sciatica) to zespół objawów neurologicznych wynikający z podrażnienia, ucisku lub uszkodzenia nerwu kulszowego – największego i najdłuższego nerwu w ciele człowieka. Nerw ten biegnie od kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego przez pośladek i tylną część uda aż do stopy. Jego podrażnienie w którymkolwiek punkcie na tej trasie powoduje charakterystyczny ból.

Warto podkreślić: rwa kulszowa nie jest chorobą samą w sobie, lecz objawem podrażnienia lub ucisku nerwu kulszowego, który może mieć wiele przyczyn – zarówno mechanicznych, jak i zapalnych.

Za główną przyczynę rwy kulszowej uważa się dyskopatię – schorzenie krążków międzykręgowych, najczęściej przepuklinę na poziomie L5/S1 lub L4/L5. Przepuklina, czyli „wypadnięcie dysku", oznacza, że jądro miażdżyste krążka międzykręgowego przemieszcza się i uciska biegnące obok korzenie nerwowe.

Do rzadszych, ale równie realnych przyczyn należą:

• zwężenie kanału kręgowego (stenoza kręgosłupa),
• zmiany zwyrodnieniowe prowadzące do powstawania osteofitów (narośli kostnych) uciskających nerw,
• zespół mięśnia gruszkowatego – nadmierne napięcie tego mięśnia w głębi pośladka, przez który u części osób anatomicznie przebiega sam nerw kulszowy,
• stany zapalne korzeni nerwowych, a w rzadkich przypadkach – guzy lub ropnie w kanale kręgowym.

W świetle obecnych badań prawdziwa rwa kulszowa – z uciskiem na korzeń nerwowy – dotyczy jedynie 5–10% pacjentów skarżących się na ból odcinka lędźwiowego. Pozostałe przypadki to tzw. rzekoma rwa kulszowa, gdzie ból promieniujący do uda lub pośladka pochodzi z podrażnienia tkanek miękkich otaczających nerw.

Objawy: kiedy powinniśmy reagować natychmiast?

Typowy jest ból okolicy lędźwiowej promieniujący do kończyn dolnych, narastający przy pochylaniu się i unoszeniu nogi w pozycji leżącej na plecach – to tzw. objaw Lasègue'a. Towarzyszyć mu mogą drętwienia, mrowienie, zaburzenia czucia i uczucie osłabienia siły mięśniowej.

Ból w rwie kulszowej opisywany jest często jako ostry, piekący, a niekiedy przypominający szok elektryczny. Charakterystyczne jest to, że zwykle dotyczy tylko jednej strony ciała. Nawet niewielkie ruchy kręgosłupa, chodzenie, kaszel czy kichanie mogą nasilać objawy bólowe. Objawy mogą narastać stopniowo lub pojawić się nagle.

Są jednak sytuacje wymagające pilnej konsultacji lekarskiej lub wezwania pomocy:

• opadanie stopy lub niemożność stanięcia na palcach (tzw. rwa kulszowa porażenna),
• nagłe osłabienie siły mięśniowej w kończynie dolnej,
• zatrzymanie moczu lub zaburzenia defekacji – to wskazanie do interwencji w trybie nagłym,
• silny ból nieustępujący w żadnej pozycji, w tym podczas snu.

Ze względu na czas trwania, rwa kulszowa dzieli się na ostrą – trwającą od 3 do 10 tygodni – oraz przewlekłą, utrzymującą się powyżej kilkunastu tygodni. Większość objawów ustępuje samoistnie bez leczenia w ciągu 2–4 tygodni. Jeśli ból utrzymuje się dłużej niż 4–6 tygodni, warto skonsultować się z lekarzem.

Leczenie: fizjoterapia i ruch, nie tylko leki

Leczeniem rwy kulszowej zajmuje się neurolog lub ortopeda we współpracy z fizjoterapeutą. Postępowanie zależy od stopnia zaawansowania choroby.

W łagodnych i umiarkowanych przypadkach stosuje się leczenie zachowawcze, obejmujące:

• niesteroidowe leki przeciwzapalne (NLPZ) w formie tabletek lub żeli,
• leki miorelaksacyjne (rozluźniające mięśnie),
• zastrzyki z kortykosteroidów – podane nadtwardówkowo, bezpośrednio w pobliże uciśniętego korzenia, działają szybciej i silniej niż tabletki,
• stopniowe utrzymywanie ruchu przy jednoczesnym unikaniu obciążania kręgosłupa lędźwiowego.

Fizjoterapia jest podstawą leczenia rwy kulszowej. Proces rehabilitacji jest wielokierunkowy i powinien obejmować różne techniki usprawniania pacjenta. Największą rolę odgrywa ruch, który pozwala na przywrócenie prawidłowej siły mięśniowej oraz ograniczonego zakresu ruchu.

Osoby, które nie decydują się na rehabilitację lub mają wyjątkowo ciężką postać rwy, muszą niekiedy rozważyć interwencję chirurgiczną. Operacja polega na odbarczaniu uciśniętego korzenia nerwowego. Leczenie operacyjne jest konieczne zaledwie u 1–2% pacjentów z bólem krzyża i u ok. 2–10% pacjentów z rwą kulszową. Wskazania do zabiegu w trybie pilnym to przede wszystkim niedowłady kończyny dolnej lub zatrzymanie moczu potwierdzone badaniem obrazowym.

Jak nie dopuścić do nawrotu?

Dużym problemem jest nawracanie dolegliwości – można założyć, że ponad połowa pacjentów narażona jest na powtórne wystąpienie bólu. Kolejny epizod może wystąpić po kilku miesiącach, ale u sporej grupy pacjentów rwa kulszowa pojawia się ponownie nawet po kilku latach.

Jednym z kluczowych czynników ryzyka jest wiek – osoby powyżej 35. roku życia są bardziej podatne na zmiany zwyrodnieniowe kręgosłupa, w tym degenerację krążków międzykręgowych. Innymi czynnikami ryzyka są nadwaga (większa masa ciała to większe obciążenie kręgosłupa), praca wymagająca dźwigania lub długotrwałego siedzenia bez przerw, a także palenie tytoniu, które może ograniczać dopływ krwi do dysków kręgosłupa, przyspieszając ich zwyrodnienie.

Profilaktyka nawrotów – i samego wystąpienia rwy – opiera się na kilku konkretnych działaniach:

• regularne ćwiczenia wzmacniające mięśnie głębokie brzucha i pleców – to one stabilizują kręgosłup i odciążają krążki międzykręgowe,
• ergonomia miejsca pracy: regularne wstawanie od biurka co 30–60 minut, prawidłowa wysokość krzesła i monitora,
• prawidłowa technika dźwigania: zginanie nóg w kolanach, utrzymanie prostego kręgosłupa, używanie siły mięśni nóg – nie pleców
• kontrola masy ciała,
• unikanie długotrwałego noszenia ciężkich toreb na jednym ramieniu oraz chodzenia na wysokich obcasach (powodują asymetryczne przeciążenie kręgosłupa).

Fizjoterapia i aktywność fizyczna mają duże znaczenie w zapobieganiu nawrotom rwy kulszowej. Odpowiednie wzmocnienie mięśni kręgosłupa powoduje, że ból promieniujący do nóg nie wraca.

Źródło: Pacjenci.pl