Naukowcy znaleźli łagodny sposób na nadciśnienie. To starożytna chińska metoda
Starożytna chińska praktyka umysłowo-cielesna, baduanjin, okazuje się skutecznym narzędziem w walce z nadciśnieniem tętniczym pierwszego stopnia. Badania kliniczne opublikowane w czasopiśmie naukowym „Journal of the American College of Cardiology” udowadniają, że to połączenie powolnego ruchu, kontrolowanego oddechu i medytacji redukuje ciśnienie skurczowe z efektywnością porównywalną do rygorystycznego marszu oraz wybranych leków hipotensyjnych.
- Regularne wykonywanie ćwiczeń baduanjin przez pięć dni w tygodniu obniża całodobowe ciśnienie skurczowe o około 3 mm Hg, a pomiary gabinetowe o 5 mm Hg
- Zmiany kardiologiczne są widoczne po trzech miesiącach i utrzymują się przez kolejny rok, nawet bez bezpośredniego nadzoru ze strony instruktorów lub personelu medycznego
- Wpływ baduanjin na redukcję ciśnienia jest równy mierzalnym efektom szybkiego marszu oraz wynikom osiąganym przy zastosowaniu niektórych leków pierwszego rzutu
Metodologia randomizowanego badania klinicznego BLESS
Naukowcy z Narodowego Centrum Chorób Sercowo-Naczyniowych w Pekinie przeprowadzili wieloośrodkowe, randomizowane badanie kliniczne o nazwie BLESS, którego wyniki zaprezentowano na łamach „Journal of the American College of Cardiology” (JACC). Analizą objęto 216 dorosłych pacjentów, u których zdiagnozowano nadciśnienie tętnicze w stadium 1, co oznaczało utrzymujące się wartości ciśnienia skurczowego w przedziale od 130 do 139 mm Hg. Uczestników przypisano losowo do jednej z trzech grup interwencyjnych, aby ocenić długoterminowy wpływ poszczególnych form aktywności na ludzki układ krążenia.
Pierwsza grupa badanych otrzymała instrukcję regularnego wykonywania baduanjin. Jest to ustandaryzowana, praktykowana od ponad 800 lat wschodnia sekwencja ośmiu płynnych ruchów, która integruje kluczowe komponenty aerobowe, izometryczne oraz ćwiczenia poprawiające elastyczność aparatu ruchu. Fundamentalnym aspektem tej historycznej praktyki pozostaje nieprzerwane łączenie celowej pracy fizycznej z głębokim, kontrolowanym oddychaniem oraz utrzymywaniem stanu skupienia medytacyjnego.
Aby zapewnić miarodajny punkt odniesienia, drugą grupę uczestników skierowano do programu regularnego, szybkiego marszu, natomiast trzecia grupa otrzymała od lekarzy podstawowe wytyczne dotyczące samodzielnej aktywności fizycznej, bez narzuconego z zewnątrz rygoru treningowego. Wszystkie osoby biorące udział w testach były monitorowane przez pełny rok, co pozwoliło badaczom z Uniwersytetu Pekińskiego zmierzyć parametry hemodynamiczne na dwóch etapach ewaluacji: po 12 tygodniach interwencji ruchowej oraz po 52 tygodniach od rozpoczęcia prób klinicznych.
Wymierne rezultaty kardiologiczne po dwunastu miesiącach
Główne ustalenia z przeprowadzonych badań wskazują, że pacjenci praktykujący baduanjin przez 30 minut, pięć dni w tygodniu, osiągnęli poprawę mierzalnych parametrów zdrowotnych. W bezpośrednim zestawieniu z grupą kontrolną, która stosowała niesformalizowaną, samodzielną aktywność fizyczną, w grupie baduanjin odnotowano spadek całodobowego ciśnienia skurczowego o średnio 3,1 mm Hg po upływie dwunastu tygodni. Jednocześnie tradycyjne pomiary wykonywane w stacjonarnych gabinetach lekarskich wykazały w tej samej kohorcie pacjentów obniżenie ciśnienia skurczowego o wartość rzędu 5 mm Hg.
Kluczowym odkryciem pekińskiego zespołu badawczego było zaobserwowanie trwałości uzyskanych wyników fizjologicznych. Po 52 tygodniach od zainicjowania programu, obniżone o 3,3 mm Hg całodobowe ciśnienie skurczowe wciąż utrzymywało się na stabilnym pułapie w stosunku do pomiarów wyjściowych. Jest to zjawisko pożądane w kardiologii, ponieważ po początkowym, trzymiesięcznym okresie nadzoru uczestnicy kontynuowali wschodnią praktykę samodzielnie. Wskazuje to na wysoki wskaźnik adherencji, będącej w medycynie miarą przestrzegania zaleceń terapeutycznych na co dzień.
Konfrontując statystyczne wyniki baduanjin z pozostałymi wdrożonymi metodami, autorzy recenzowanej publikacji w JACC wykazali, że w ujęciu całorocznym tradycyjna chińska praktyka przynosi korzyści hipotensyjne na poziomie statystycznie zbliżonym do szybkiego marszu. Co więcej, zredukowanie spoczynkowego ciśnienia tętniczego o odnotowane w dokumentacji wartości sprawia, że skuteczność tego specyficznego ćwiczenia fizyczno-umysłowego można bezpośrednio porównywać z klinicznymi efektami działania wybranych leków na nadciśnienie pierwszego rzutu.
Nowe perspektywy dla profilaktyki chorób sercowo-naczyniowych
Wprowadzenie ćwiczeń baduanjin do standardowych zaleceń terapeutycznych może stanowić cenne uzupełnienie współczesnej, konwencjonalnej medycyny opartej na dowodach. Zwraca na to uwagę główna autorka badania, doktor Jing Li, pełniąca funkcję dyrektorki Zakładu Medycyny Zapobiegawczej w Narodowym Centrum Chorób Sercowo-Naczyniowych.
- Biorąc pod uwagę jego prostotę, bezpieczeństwo i łatwość, z jaką można utrzymać długoterminowe przestrzeganie zaleceń, baduanjin może zostać wdrożony jako skuteczna, przystępna i skalowalna interwencja dotycząca stylu życia dla osób próbujących obniżyć ciśnienie krwi.
Na przełomowy charakter naukowej weryfikacji dawnych metod za pomocą rygorystycznych kryteriów klinicznych wskazuje z kolei doktor Harlan M. Krumholz, redaktor naczelny „Journal of the American College of Cardiology” oraz profesor Szkoły Medycznej Uniwersytetu Yale.
- Baduanjin jest praktykowane w Chinach od ponad 800 lat, a to badanie pokazuje, w jaki sposób starożytne, łatwo dostępne i tanie podejścia mogą zostać zweryfikowane poprzez wysokiej jakości randomizowane badania naukowe.
Chociaż dokładny mechanizm biologiczny oddziaływania baduanjin nie został jeszcze rozwikłany na poziomie komórkowym, autorzy publikacji z JACC wskazują na złożone działanie tej praktyki na układ krwionośny. Zespół doktor Jing Li w podsumowaniu wylicza, że zaobserwowane obniżenie ciśnienia tętniczego stanowi wynik kilku czynników:
- poprawy w obrębie funkcji śródbłonka naczyniowego,
- wzrostu ogólnej wydolności krążeniowo-oddechowej,
- obniżenia poziomu stresu oksydacyjnego,
- prawidłowej regulacji autonomicznego układu nerwowego.
Oznacza to w praktyce klinicznej, że udokumentowane zaangażowanie aparatu ruchu połączone z odpowiednim skupieniem wywołuje weryfikowalne zmiany fizjologiczne.
Źródło: Pacjenci.pl
