Klabax – wskazania, dawkowanie, skutki uboczne

Autor Marcelina Dzięciołowska24.02.2021

Klabax to preparat wykorzystywany przez lekarzy medycyny rodzinnej i dermatologów w leczeniu zakażeń górnych dróg oddechowych czy zakażeń skóry. Wykazuje działanie przeciwbakteryjne i przeciwinfekcyjne. Lek dostępny jest w aptekach na receptę,  a jego substancją czynną jest klarytromycyna. Jak należy dawkować lek Klabax?

Czym jest Klabax?

Klabax to antybiotyk stosowany w leczeniu zakażeń skóry, tkanki podskórnej oraz zakażeń górnych dróg oddechowych. Wydawany jest w aptekach wyłącznie na receptę. Zawarta w preparacie klarytromycyna oddziałuje na szczepy bakterii Gram-dodatnich, Gram-ujemnych, a także bakterii beztlenowych. Klarytromycyna szybko wchłania się z przewodu pokarmowego po zastosowaniu doustnym, dlatego lek działa niemalże od razu.

Skład preparatu Klabax

Lek Klabax dostępny jest w dwóch postaciach o różnej zawartości substancji czynnej i wielkości opakowań: tabletek powlekanych i granulatu.

Jedna tabletka powlekana leku Klabax zawiera 250 lub 500 mg klarytromycyny.

Pozostałe składniki zawarte w leku to: krzemionka koloidalna bezwodna, celuloza mikrokrystaliczna, talk, kroskarmeloza sodowa, powidon, magnezu stearynian, kwas stearynowy.

W skład otoczki leku wchodzą: Opadry 20H 52875 zawierająca hypromelozę, hydroksypropylocelulozę, glikol propylenowy, tytanu dwutlenek (E171), wanilinę, talk i żółcień chinolinową – lak (E104).

5 ml zawiesiny po sporządzeniu granulatu Klabax zawiera 125 mg lub 250 mg klarytromycyny i odpowiednio 2928,5 mg lub 2508 mg sacharozy oraz aspartam.

Wskazania do stosowania preparatu Klabax

Substancją czynną antybiotyku Klabax jest klarytromycyna. Lek stosowany jest w następujących zakażeniach wywołanych przez drobnoustroje:

  • zakażenia dolnych dróg oddechowych, takie jak ostre i przewlekłe zapalenie oskrzeli, zapalenie płuc,
  • zakażenia górnych dróg oddechowych, takie jak zapalenie zatok czy zapalenie gardła,
  • zakażenia skóry i tkanek miękkich o nasileniu łagodnym do umiarkowanego.

Lek Klabax wykorzystywany jest również w leczeniu pozaszpitalnych zakażeń układu oddechowego.

Dawkowanie antybiotyku Klabax

W przypadku osób dorosłych i dzieci po 12. roku życia zwykle stosuje się dawkę 250 mg 2 razy na dobę. W przebiegu cięższych zakażeń lekarz może zalecić stosowanie 500 mg 2 razy na dobę. Kuracja lekiem Klabax trwa zwykle od 7 do 14 dni.

W zakażeniach mykobakteryjnych początkowo lekarz zaleca przyjmowanie dawki w wysokości 500 mg 2 razy na dobę. Jeśli nie następuje odpowiedź ze strony organizmu pacjenta na leczenie lekiem Klabax po 3-4 tygodniach dawkę można zwiększyć do 1000 mg 2 razy na dobę.

W przypadku osób z ciężką niewydolnością nerek (wówczas, gdy klirens kreatyniny jest na poziomie mniejszym niż 30 ml/min) należy zastosować indywidualne dawkowanie, o którym decyduje lekarz prowadzący (zwykle jest to dawka w wysokości 250 mg 1 raz na dobę lub 250 mg co 12 godzin w przypadku cięższych zakażeń). Czas leczenia w tych przypadkach nie powinien być dłuższy niż 14 dni.

Przeciwwskazania do przyjmowania leku Klabax

Nie należy przyjmować preparatu Klabax w następujących przypadkach:

  • jeśli u pacjenta występuje nadwrażliwość na którykolwiek składnik preparatu,
  • w przebiegu hipokaliemii,
  • przy ciężkiej niewydolności wątroby z zaburzeniami czynności nerek,
  • przy wrodzonym lub nabytym wydłużeniu odstępu QT,
  • w przebiegu komorowych zaburzeń akcji serca,
  • w równoległym przyjmowaniu pochodnych alkaloidów sporyszu, cisaprydu, pimozydu, statyn, astemizolu, terfenadyny,
  • leku nie należy stosować u dzieci do 12. roku życia o masie ciała mniejszej niż 30 kg.

Możliwe skutki uboczne stosowania preparatu Klabax

W trakcie kuracji antybiotykiem Klabax mogą wystąpić u pacjenta niepożądane skutki uboczne, wśród których znajdują się m.in.: pokrzywka, gorączka, przebarwienia języka i zębów, niewydolność wątroby, świąd skóry, obniżony nastrój, dolegliwości bólowe klatce piersiowej, częstoskurcz komorowy, krwotok, zmęczenie, ospałość, dreszcze, zwiększenie stężenia fosfatazy zasadowej we krwi, ostre zapalenie trzustki, żółtaczka miąższowa, zespół Stevensa i Johnsona, wysypka polekowa, apatia, niewydolność nerek, śródmiąższowe zapalenie nerek, wydłużenie czasu protrombinowego, odmienne zabarwienie moczu.

Następny artykuł