Gorączka plamista Gór Skalistych – przyczyny, obszary ryzyka, objawy, leczenie.

Gorączka plamista Gór Skalistych – jak, gdzie i kiedy dochodzi do zakażenia?

Jak już zostało wspomniane, gorączka plamista Gór Skalistych jest jedną z chorób odkleszczowych –zakażenie bakterią z grupy Rickettsia jest spowodowane ugryzieniem kleszcza. Im dłużej pasożytuje on na krwi danego człowieka, tym większe jest ryzyko przeniesienia różnego rodzaju chorób.

Najwięcej przypadków gorączki plamistej Gór Skalistych występuje w Stanach Zjednoczonych. Obszary, które są obarczone szczególnym ryzykiem (około 60 proc. stwierdzanych zakażeń) to między innymi: Tennessee, Missouri i Karolina Północna.

Zachorowanie na gorączkę plamistą jest możliwe właściwie o każdej porze roku. Jednak najczęściej dochodzi do tego wiosną i latem – zwłaszcza w czerwcu i lipcu. Szczególną ostrożność powinni zachować ci, którzy mieszkają blisko lasu lub jeziora.

Gorączka plamista Gór Skalistych – objawy i przebieg choroby

Gorączka plamista Gór Skalistych objawia się przede wszystkim wysoką gorączką i mało odczuwalnymi, lecz wyraźnymi zmianami skórnymi (silna, czerwona wysypka, która nie swędzi – w zależności od przypadku: na ramionach i rękach, nogach, brzuchu czy pośladkach). Do innych symptomów tej choroby należą:

·      złe samopoczucie i osłabienie,

·      ból głowy,

·      obniżenie apetytu lub jadłowstręt,

·      ból brzucha,

·      nudności i wymioty,

·      zwiększona potliwość,

·      dreszcze,

·      ból mięśni.

Powyższe objawy pojawiają się stopniowo, nie wszystkie na raz. Początkowo mogą być one podobne do tych, które kojarzymy z silnym przeziębieniem czy grypą (wysoka temperatura, ból mięśni i tym podobne). Między trzecim a piątym dniem choroby pojawia się charakterystyczna wysypka – po tym najłatwiej rozpoznać gorączkę plamistą Gór Skalistych. Zmiany skórne zwykle najpierw obejmują okolice nadgarstków i kostek, następnie (po kilku godzinach) przenoszą się również na inne obszary ciała. W bardzo rzadkich przypadkach (około 10%) zdarza się, że wysypkę obserwuje się dopiero po kilku dniach od zakażenia. Wtedy znacznie trudniej rozpoznać chorobę i odpowiednio szybko wdrożyć stosowne leczenie.

Gorączka plamista Gór Skalistych – diagnostyka i leczenie

Zakażenie gorączką plamistą Gór Skalistych bezwzględnie wymaga specjalistycznego leczenia medycznego. Najpierw lekarz przeprowadza wywiad epidemiologiczny – by rozpoznać podstawowe objawy pojawiające się po przebywaniu w miejscu podwyższonego ryzyka. Następnie  kieruje się pacjenta się badania laboratoryjne – PCR i testy serologiczne (na przykład: immunofluorescencyjny czy ELISA). Mają one na celu wykrycie w organizmie obecności bakterii Rickettsia i charakterystycznych przeciwciał.

Leczenie polega przede wszystkim na podawaniu choremu przez okres około dwóch tygodni antybiotyków takich jak: doksycyklina, chloramfenikol, cyprofloksacyna. Aby terapia była skuteczna, należy wdrożyć ją najpóźniej po pięciu dniach od zakażenia. Dodatkowo stosuje się również środki łagodzące nieprzyjemne dolegliwości – leki przeciwgorączkowe, przeciwwymiotne, przeciwzapalne czy poprawiające krążenie krwi.

Gorączka plamista Gór Skalistych – powikłania

Przy odpowiednio szybkim rozpoznaniu choroby i wdrożeniu leczenia ryzyko wystąpienia powikłań jest niewielkie. Jednak w przypadku zaniedbania lub nieodpowiedniej diagnozy gorączka plamista Gór Skalistych może doprowadzić nawet do śmierci.

Wśród możliwych powikłań, pojawiających się na skutek nieprawidłowego leczenia lub jego braku, należy wymienić:

·      ograniczenie funkcji ruchowych lub całkowity paraliż,

·      utratę słuchu,

·      martwicę kończyn, która w efekcie prowadzi do ich amputacji.

Skutki zaniedbania są, jak widać, bardzo groźne, więc należy uważnie obserwować wszelkie niepokojące objawy, zwłaszcza u osób starszych i cierpiących na choroby przewlekłe.