90% Polaków ma nadmiar tego pierwiastka. Wśród objawów ból nóg i słabe paznokcie

• Związki fosforu są dodawane do przetworzonej żywności, co powoduje jego drastyczne przedawkowanie w codziennej diecie
• Zbyt wysokie stężenie fosforu utrudnia wchłanianie wapnia, prowadząc do demineralizacji kości, skurczów i łamliwości paznokci
• Wykluczenie z jadłospisu napojów typu cola, serów topionych i wędlin z konserwantami to najprostsza metoda na obniżenie poziomu fosforu

Większość Polaków ma ten problem. Skąd bierze się nadmiar fosforu?

Fosfor naturalnie występuje w wielu produktach spożywczych, takich jak mięso, ryby, nabiał, jaja czy rośliny strączkowe. W tej postaci jego bioprzyswajalność wynosi od 40% do 60%, co nie stanowi zagrożenia dla zdrowego organizmu. 

Prawdziwym problemem jest nieorganiczny fosfor dodawany na masową skalę w przemyśle spożywczym. Pełni on funkcję stabilizatora, emulgatora i regulatora kwasowości, a na etykietach kryje się pod symbolami od E338 do E343 oraz E450-E452.

Produkty z największą ilością “ukrytego” fosforu:

• napoje gazowane typu cola,
• niskiej jakości wędliny,
• sery topione,
• fast-foody,
• zupy instant,
• słodkie bułki.

Ból nóg, łamliwe paznokcie i skurcze. Typowe objawy nadmiaru fosforu

Hiperfosfatemia (zbyt wysokie stężenie fosforu we krwi) w początkowym stadium rzadko daje jednoznaczne sygnały. Pacjenci często uskarżają się na bolesność kości, przewlekłe i niewyjaśnione bóle nóg (zwłaszcza łydek i ud), osłabienie siły mięśniowej oraz nocne skurcze. 

Zewnętrznymi, wizualnymi oznakami braku równowagi mineralnej są bardzo kruche, rozdwajające się paznokcie, matowe i wypadające włosy oraz pogorszenie stanu zębów. W skrajnych przypadkach podwyższony poziom fosforu może wywoływać uporczywy świąd skóry.

Głównym mechanizmem obronnym organizmu jest próba utrzymania równowagi między fosforem a wapniem. Gdy fosforu jest za dużo, organizm zaczyna uwalniać wapń z kości, co je osłabia i zwiększa podatność na złamania.

Jak obniżyć poziom fosforu i przywrócić organizmowi równowagę?

Podstawowym krokiem w leczeniu i profilaktyce jest modyfikacja nawyków żywieniowych i powrót do diety opartej na nieprzetworzonych produktach. Kluczowe jest wnikliwe czytanie etykiet i odrzucanie artykułów spożywczych, które mają w składzie sole kwasu fosforowego. 

Należy unikać produktów gotowych na rzecz posiłków przygotowywanych samodzielnie w domu z podstawowych składników. Warto również zadbać o odpowiednią podaż wapnia i witaminy D3 w diecie, aby przywrócić fizjologiczny stosunek wapnia do fosforu, który u dorosłego człowieka powinien wynosić około 1:1. 

Jeśli wymienione objawy utrzymują się pomimo zmiany diety, konieczna jest konsultacja lekarska i wykonanie badań laboratoryjnych: profilu nerkowego, wapnia całkowitego i zjonizowanego, stężenia parathormonu (PTH) oraz metabolitu witaminy D3.

Zobacz także: Myślisz, że jajka to zło? Tych 7 produktów podnosi cholesterol o wiele szybciej