Współczesny kult idealnego zdrowia, napędzany przez medialne trendy, przybrał formę niebezpiecznego radykalizmu. Ortoreksja, choć w swoim pierwotnym założeniu wyrasta z niewinnej chęci dbania o własne ciało, w rzeczywistości okazuje się bezlitosnym reżimem. Prowadzi nie tylko do głębokiego wyniszczenia organizmu, ale i całkowitego zerwania więzi z otoczeniem. O społecznych oraz fizjologicznych kosztach tego podstępnego zaburzenia opowiada uznana dietetyczka i psychodietetyczka Agata Ziemnicka w rozmowie na łamach serwisu Pacjenci.pl. Dlaczego dyktatura perfekcyjnej diety staje się cichą epidemią naszych czasów?
Zaburzenia odżywiania rzadko są jedynie problemem z talerzem. W dobie wszechobecnego chaosu, niepewności oraz rosnącej presji społecznej, obsesyjne kontrolowanie diety staje się dla wielu desperacką próbą odzyskania władzy nad własnym życiem. Ortoreksja to nie nieszkodliwa moda na zdrowe jedzenie - mówi Agata Ziemnicka, ceniona psycholożka i dietetyczka, w wywiadzie przeprowadzonym na łamach serwisu Pacjenci.pl. To groźny mechanizm obronny, pod którym kryje się samotność, pustka emocjonalna i dramatyczny brak poczucia sprawstwa.
Zdrowe odżywianie to dziś synonim dbałości o siebie i wyznacznik nowoczesnego statusu społecznego. Granica między świadomą troską o organizm a niebezpieczną obsesją bywa jednak niezwykle cienka. Choć problem patologicznego skupienia na zdrowym jedzeniu dotyka coraz większej liczby Polaków, jego diagnostyka wciąż nastręcza specjalistom wielu trudności. Jak zauważa w rozmowie na łamach serwisu Pacjenci.pl znana psychodietetyczka i psycholożka, Agata Ziemnicka, zjawisko to jest głęboko zakorzenione w naszej psychice. Medycyna zdaje się nie nadążać za współczesnymi pułapkami dietetycznymi, a opieszałość w instytucjonalnym uznaniu choroby zostawia pacjentów bez należytego wsparcia i jasnych ścieżek leczenia.
Modne terapie odchudzające, w tym wykorzystujące agonistów receptora GLP-1, budzą w przestrzeni publicznej liczne obawy dotyczące wpływu na mikrobiom jelitowy i ryzyko nowotworowe. Najnowsze analizy medyczne nie tylko obalają mit o ich rzekomej rakotwórczości, ale wskazują wręcz na ochronne działanie tych preparatów w onkologii. Jak leki inkretynowe wpływają na statystyki zachorowań na raka jelita grubego?Dlaczego internetowe trendy dietetyczne stanowią realne zagrożenie dla mikrobiomu?W jaki sposób bezpiecznie redukować masę ciała bez ryzyka powikłań?
W zderzeniu z pędzącą rzeczywistością, przewlekłym stresem i permanentnym brakiem snu nasz organizm nierzadko traci zdolność chłodnej, racjonalnej oceny sytuacji. W efekcie głód emocjonalny bywa błędnie interpretowany jako fizyczny, a to najkrótsza droga do kompulsywnego objadania się i zrujnowania wielomiesięcznych postępów. Jak skutecznie zablokować ten destrukcyjny mechanizm? Z pomocą przychodzą sprawdzone techniki autoanalizy i wyciszenia układu nerwowego, o których na łamach serwisu Pacjenci.pl opowiedział Mikołaj Choroszyński, uznany psychodietetyk i ekspert w dziedzinie psychologii żywienia.
Decyzja o wprowadzeniu restrykcyjnej diety rzadko przypomina chłodno skalkulowaną, przemyślaną reformę. Znacznie częściej przybiera formę populistycznej deklaracji, która natychmiast wywołuje wewnętrzny bunt – tak zwany syndrom ostatniej wieczerzy. Zjawisko to, napędzane przez nagłą potrzebę dopaminowej gratyfikacji - jak mówi na łamach serwisu Pacjenci.pl Mikołaj Choroszyński, psychodietetyk, wykładowca, autor książek, twórca programu FitMIND, założyciel i prezes fundacji FitMIND - obnaża słabość naszych psychologicznych mechanizmów kontroli. W obliczu chronicznego wyczerpania zasobów poznawczych, rzetelna strategia długofalowa niemal zawsze ustępuje miejsca doraźnej uldze i uleganiu najprostszym instynktom.
W telewizji, w mediach społecznościowych, na bilbordach i w książkach kulinarnych wciąż powtarza się to przesłanie: nasze zdrowie zależy od tego, co jemy. Coraz częściej słyszymy, że odpowiednia dieta to klucz do dobrej kondycji, energii, długowieczności. To prawda, nic więc dziwnego, że coraz więcej osób zaczyna bardziej świadomie podchodzić do tego, co znajduje się na ich talerzu. Jednak w tej trosce o zdrowie łatwo zrobić krok za daleko. Niepostrzeżenie całe życie może zacząć kręcić się wokół jedzenia — planowania posiłków, analizowania etykiet, eliminowania kolejnych składników. I w pewnym momencie to, co miało być wyrazem dbałości o siebie, staje się obsesją i prowadzi do poważnych konsekwencji zdrowotnych.Zdrowa dieta może przerodzić się w obsesję, która podporządkowuje życie człowieka jednej ideiStopniowa eliminacja kolejnych produktów sprawia, że jadłospis staje się coraz uboższy, a jedzenie zaczyna budzić lękOsoby cierpiące na ortoreksję często izolują się społecznie, unikają spotkań i chorują z powodu niedoborówLeczenie ortoreksji wymaga pracy psychoterapeuty i dietetyka, a jego celem jest powrót do zwyczajności i odbudowanie elastyczności, nie tylko w temacie jedzenia. Ortoreksja ma swoje korzenie głębiej – w psychice.
Twoje dziecko ma już 9 czy 10 lat, a wciąż odmawia jedzenia większości potraw? Jada w domu zawsze te same „bezpieczne” produkty, a restauracje i szkolne stołówki są źródłem stresu? To może być coś więcej niż zwykła wybredność. Wiele dzieci przechodzi co prawda naturalny etap neofobii żywieniowej, ale jeśli niechęć do jedzenia utrzymuje się latami, warto sprawdzić, czy nie chodzi o zaburzenie odżywiania, które wymaga pomocy specjalistów.Neofobia żywieniowa to naturalny etap, który zwykle mija między 2. a 6. rokiem życiaJeśli problemy z jedzeniem utrzymują się i nasilają, może to być ARFIDARFID nie ma związku z chęcią schudnięcia — tym różni się od anoreksji Dzieci z ARFID mają bardzo zawężone menu i odczuwają silny lęk przed nowym jedzeniemLeczenie tego zaburzenia polega na stopniowym oswajaniu z nowymi produktami i wymaga współpracy psychologa, dietetyka i oczywiście – rodziny
Anoreksja, choć często w cieniu epidemii otyłości, wciąż stanowi poważny problem zdrowotny dotykający coraz więcej młodych ludzi. W kontekście rosnącej presji społecznej i mediów, zrozumienie przyczyn i mechanizmów tej choroby jest kluczowe dla skutecznej pomocy. Anoreksja nie zanika, a liczba osób z zaburzeniami odżywiania stale rośnie, dotykając nastolatków, dzieci, a także osoby po dwudziestceU podstaw anoreksji często leżą niewyrażone emocje, perfekcjonizm, niskie poczucie wartości oraz wpływ mediów społecznościowych i traumatycznych wydarzeń życiowychKompleksowe leczenie anoreksji wymaga współpracy dziecka, rodziców, psychiatry, psychodietetyka oraz wsparcia systemowego, obejmującego kampanie społeczne i działania szkół
Unika wspólnych posiłków, zamyka się w swoim pokoju, przestaje się uśmiechać – choć te zachowania mogą wydawać się typowe dla dorastającego dziecka, czasem kryje się za nimi poważna choroba. Zaburzenia odżywiania rozwijają się po cichu i często pozostają niezauważone aż do momentu, gdy stan dziecka jest już ciężki. Jak rozpoznać pierwsze sygnały i gdzie szukać pomocy? Wyjaśnia lek. Elżbieta Bonder, internistka i dyrektorka ośrodka psychoterapeutycznego Galileo Medical.
Zaburzenia odżywiania to nie chwilowa fanaberia ani sposób na idealną sylwetkę. To choroba, która odbiera radość życia, niszczy zdrowie i często prowadzi do śmierci. Mimo to wciąż pozostaje tematem tabu – przemilczanym, bagatelizowanym, niezrozumianym. Najnowszy raport “Zaburzenia odżywiania w Polsce: skala problemu i perspektywy na przyszłość”, opracowany przez Galileo Medical, pokazuje niezbyt optymistyczny obraz rzeczywistości, w której tysiące osób pozostają osamotnione w walce z chorobą.O skali problemu, barierach w dostępie do leczenia oraz konieczności edukacji społecznej rozmawiałam z lek. Elżbietą Bonder, dyrektorką ośrodka psychoterapeutycznego Galileo Medical.
Nocne podjadanie staje się poważnym problemem. I nie chodzi tylko o przekąskę do wieczornego filmu, ale o coś poważniejszego, ale o wybudzanie się w nocy i wędrówki do lodówki po przekąskę. Wydawałoby się, że to nic takiego: ot, kanapka, kawałek sera, kabanosy, orzechy, chrupki. Każdy ma prawo zgłodnieć w nocy.Okazuje się jednak, że zaglądanie do lodówki i przetrząsanie szafek z jedzeniem w środku nocy to zaburzenie odżywiania. Czasami bardzo poważne, ponieważ rozregulowuje cały cykl dobowy i pracę naszego organizmu. A przede wszystkim jest wyrazem zaburzonej relacji z jedzeniem.
Aktywność fizyczna oaz zdrowa dieta są bardzo ważne w codziennym życiu. W końcu nasze zdrowie i dobre samopoczucie w dużej mierze zależą właśnie od tych dwóch czynników. Ważne, by dbanie o zdrowie i zdrowe odżywianie nie przerodziło się w obsesję. Silna potrzeba nieustannego kontrolowania tego, co mamy na talerzu może być elementem choroby. Lekarze i dietetycy zwracają uwagę na pewne zaburzenie, którym jest ortoreksja. Czym dokładnie jest to zjawisko?
Miała 15 lat, gdy okazało się, że ojciec kogoś ma. Słowo „kochanka” do dziś przychodzi jej jakoś z trudem. To mama odmieniała je przez wszystkie przypadki. A Ala? Wpadła w zaburzenia, z których wychodziła na dwóch terapiach. - Mój ojciec przez lata był bardzo odpowiedzialny, a może tylko sprawiał takie wrażenie. Był uosobieniem stereotypowej „głowy rodziny”, choć też to określenie jest słabe. Bo na wskroś patriarchalne. Żenujące – w domyśle – facet jest głową, a kobieta szyją. A często jest odwrotnie – to kobieta jest głową, nawet jeśli dla świętego spokoju, dla ego zakompleksionego faceta gra przed nim rolę tej cholernej szyi, która w domyśle kręci głową, jak w tym głupim powiedzeniu – mówi Ala. Przed laty była bohaterką mojego reportażu, a potem książki „Nastolatki na głodzie. Pokochaj swoje ciało, nie daj się anoreksji i bulimii”. W trakcie rozwodu rodziców zachorowała na bulimię. - Dziś myślę, że bardziej niż przeżyłam to niż moi rodzice. Żałuję. Nie było warto. Zapłaciłam za to zaburzeniami odżywiania. Ojciec radośnie wchodził w kolejne związki. Mama też sobie emocjonalnie w końcu poradziła. A do tego znalazła fajnego partnera - mówi Alicja. - Wróciły wspomnienia, gdy zobaczyłam, jak media śledzą rozwód Katarzyny Bosackiej. Poczułam ulgę, że moi rodzice nie są celebrytami. I że sama już się z tym uporałam - dodaje Ala.
Gdy nie możemy dopiąć spodni, wchodzimy na wagę i ta liczba nam się nie podoba, postanawiamy zrzucić kilka zbędnych kilogramów. To jest w porządku. Po ciężkim dniu, gdy ktoś zrobił nam jakąś przykrość, siadamy z miską lodów przed telewizorem, żeby się pocieszyć. To też jest ok. Nie ma problemu tak długo, jak długo mamy kontrolę nad tym, co robimy. Ale kiedy całe nasze życie zaczyna się kręcić wokół jedzenia – to jest sygnał, że coś jest już nie w porządku. Jak rozpoznać zaburzenia odżywiania?
