15 oznak, że praca wpędza Cię w depresję. Nigdy ich nie lekceważ
Depresja bardzo często rozwija się niespostrzeżenie. To podstępna choroba, która może dotykać osób w każdym wieku, z czego dużą grupę stanowią osoby w wieku produkcyjnym (od 20 do 40 lat). Z danych Ministerstwa Zdrowia wynika, że na depresję w Polsce choruje ponad 1,5 miliona osób, a środowisko pracy i natłok obowiązków bywają jednym z głównych czynników wywołujących lub nasilających objawy choroby.
Oto 15 sygnałów, które mogą wskazywać na to, że Twoja praca przyczynia się do rozwoju stanów depresyjnych.
15 sygnałów, że to może być depresja
- Problemy z koncentracją – zadania, na których wcześniej skupiałeś się bez problemu, teraz stanowią ogromne wyzwanie i zajmują więcej czasu.
- Drażliwość – łatwe wpadanie w złość i frustrację, odczuwanie ciągłego napięcia w relacjach ze współpracownikami.
- Zaburzenia apetytu – skrajności: zajadanie stresu (zwiększone łaknienie) lub całkowity brak apetytu.
- Poczucie bezsilności – chroniczny stan niemocy i przekonanie, że nic w Twojej sytuacji zawodowej (i życiowej) nie ulegnie poprawie.
- Długotrwałe przygnębienie – nie jest to tylko "gorszy dzień", ale utrzymujący się tygodniami głęboki smutek.
- Nieradzenie sobie z presją – najdrobniejsza presja czasu powoduje panikę, a rutynowe czynności obarczone są nagle licznymi błędami.
- Całkowity brak motywacji – utrata chęci do jakiegokolwiek działania i brak uczucia samorealizacji.
- Zaburzenia snu – bezsenność, wybudzanie się w nocy lub nadmierna ospałość w ciągu dnia.
- Obsesyjne myśli o pracy – niemożność "odcięcia się" od obowiązków; myśli o pracy towarzyszą Ci rano, po południu i w weekendy.
- Lęk przed rozpoczęciem pracy – fizyczny i psychiczny strach odczuwany na samą myśl o pójściu do firmy lub zalogowaniu się do systemu.
- Sięganie po używki – częstsze "odstresowywanie się" za pomocą alkoholu lub innych substancji.
- Płaczliwość – trudności z opanowaniem własnych emocji, nagłe wybuchy płaczu z pozoru bez ważnego powodu.
- Dolegliwości somatyczne – psychika daje o sobie znać przez ciało. Pojawiają się bóle głowy, brzucha, mdłości, biegunki.
- Ucieczka z miejsca pracy – częste zwalnianie się do domu pod różnymi pretekstami, wcześniejsze opuszczanie stanowiska, nadużywanie zwolnień lekarskich.
- Celowe spóźnianie się – podświadome lub świadome opóźnianie momentu rozpoczęcia pracy ("planowane spóźnianie się").
Wypalenie zawodowe czy depresja?
Warto rozróżnić te dwa stany. Podczas gdy wypalenie zawodowe objawia się częściej gniewem, irytacją, impulsywnością i dotyczy stricte życia zawodowego, depresja wiąże się głównie z poczuciem winy, beznadziei, a objawy rozlewają się na wszystkie inne sfery życia: społeczną, prywatną i rodzinną. Należy jednak pamiętać, że nieleczone wypalenie zawodowe może bezpośrednio prowadzić do depresji.
Zobacz także: Jak wygląda pierwsza wizyta u psychoterapeuty? Wyjaśnia ekspertka
Jak sobie z tym radzić?
Radzenie sobie z depresją warto zacząć od edukacji i uświadomienia sobie problemu – kluczowe jest zrozumienie, że nie jest to oznaka słabości, lecz realna jednostka chorobowa, wymagająca leczenia.
Kolejnym, niezwykle ważnym krokiem powinna być wizyta u specjalisty, ponieważ najskuteczniejszą metodą walki z tą chorobą jest zazwyczaj łączenie psychoterapii, zwłaszcza w nurcie poznawczo-behawioralnym, z odpowiednio dobraną przez psychiatrę farmakoterapią.
Doraźną ulgę w codziennym funkcjonowaniu może przynieść także aktywność fizyczna oraz regularne odcinanie się od przytłaczających bodźców, co można realizować nawet poprzez drobne kroki, takie jak spacery, joga czy krótkie przerwy od biurka.
Jeśli jednak głównym wyzwalaczem problemów okazuje się toksyczne środowisko pracy, wiążące się z mobbingiem czy nieadekwatnymi wymaganiami, ostatecznym, lecz czasem absolutnie niezbędnym rozwiązaniem – jeśli nie uda się rozwiązać problemu – pozostaje zmiana miejsca zatrudnienia.
W takich sytuacjach warto rozważyć dochodzenie swoich praw w sądzie.
Zobacz też: Z tym nigdy nie łącz herbaty. W mózgu powstaje toksyczny osad
